Άποψη

19/5/16 9:10

τελ. ενημ.: 19/5/16 9:10

ΠΕΡΙ ΡΥΠΑΝΣΕΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΡΟΥΚΕΤΩΝ

Αγαπητέ κ. Φρεζούλη,

Χρόνια Πολλά και Καλά – Χριστός Ανέστη!

Είναι Πέμπτη, και – όπως έχω ξαναγράψει – τις Πέμπτες μου (και όχι μόνο) τις διαθέτω για το Δρομοκαΐτειο (ασθενείς και εργαζομένους εις αυτό). Έκλεψα λοιπόν λίγο χρόνο εις τους χώρους του Δρομοκαϊτείου για να σας γράψω, «υπερψηφίζοντας» αυτά που γράφετε για την πλαστική σακούλα και να σας ζητήσω μια χάρη (για διευκόλυνσή μου). Βλέπω μια φωτογραφία… «ρουκετατζήδων» στην οποία φαίνομαι με πηλήκιο του Γυμνασίου Βροντάδου, καθώς και μερικές (10-15) γνωστές φάτσες και φατσούλες! Βοηθήστε με, σας παρακαλώ, να βρω μιαν άκρη!... (Πού μπορώ να τη βρω;)

Τώρα, για τις πλαστικές σακούλες. Μόλις (προ 48 ωρών) επέστρεψα από την Ελβετία (Γενεύη) όπου έμεινα για 12 ημέρες στο σπίτι του δεύτερού μου γιου, του Ισίδωρου (έγινα για 2η φορά παππούς με τη δεύ­τερη εγγονή μου, την… Αναστασία). Εκεί χρειάστηκε να πάμε 3-4 φορές στα Super-Market της γειτονιάς. Έβλεπα λοιπόν τον γιο μου να κουβαλά ωραίες σακούλες (όχι μιας χρήσεως) από το σπίτι του. Τις γεμίζαμε στο κατάστημα, τις αδειάζαμε στο σπίτι του κ.ο.κ.! 3-4 ημέρες αργότερα διάβασα το άρθρο σας και εντυπωσιάστηκα και με Εσάς, και με τους Σιφνιούς, και με τις στατιστικές (242 πλαστικές σακούλες καταναλώνει ετησίως κατά μέσο όρο ο κάθε Έλληνας)! Αντιγράφοντας τους Σιφνιούς κάτι μπορούμε να κάνουμε κι εμείς οι υπόλοιποι Έλληνες!...

Επανερχόμενος στο θέμα του «ρουκετοπόλεμου», σας δίδω το λόγο μου ότι θα συμμετάσχω σε οποιαδήποτε ομάδα ή φορέα που θα συστήσετε εσείς οι μόνιμοι κάτοικοι, ούτως ώστε να επανέλθει το έθιμο, στηριζόμενο σε σωστές βάσεις και όχι σε πήλινα πόδια. Το έθιμο επέζησε, και επί Τουρκοκρατίας (με το κανονάκι κρότου-λάμψης), και επί Χούντας (έχω «βιβλιογραφικά» δεδομένα για να χρησιμοποιήσετε).

Κατά τα άλλα… καλά πάμε. Προσπαθούμε ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου, άλλοτε βάρβαρα και άλλοτε «ευγενικά»… Ο νοών νοείτο.

Για κάποιους λόγους έχω αργήσει να επισκεφθώ τη Χίο (5 μήνες… είναι πάρα πολλοί για μένα!...). Ελπίζω να έχουν αλλάξει κάποια πράγ­ματα προς το καλύτερο!

Σας χαιρετώ ευχόμενος… κουράγιο σε όλους μας, διότι όλοι σηκώ­νομε κάποιο Σταυρό, άλλος πιο μικρό και άλλος μεγαλύτερο.

Χρόνια Πολλά και Καλά[1] – Χριστός Ανέστη!




[1]     Αν δεν είναι καλά τι να τα κάνομε;

Δείτε επίσης