Άποψη

3/9/12 15:24

τελ. ενημ.: 3/9/12 15:24

Μότο- ρύπανση

 
Με το θέμα της ηχορύπανσης από πού να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει. Πολλές οι αιτίες. Που να βρεις άκρη; Θα έπρεπε με την πρακτική εφαρμογή των  επιτευγμάτων της τεχνολογία κάποιος να μάθαινε στους ανθρώπους ορισμένους κανόνες  δεοντολογίας για το πώς πρέπει να τα χρησιμοποιούν.
Τα δικαιώματα του καθενός φθάνουν μέχρι εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα  του άλλου. Ποιος θα το θυμάται;
Ας  περιοριστώ όμως στο θέμα που με απασχολεί, το οποίο είναι ο θόρυβος  και η ενόχληση που προκαλούν τα δικυκλα, οι μηχανές  μικρού και μεγάλου κυβισμού. Με τις εξατμίσεις επίτηδες κατάλληλα διασκευασμένες, κάνουν αισθητή την παρουσία τους με την ανεξέλεγκτη ηχορύπανση που προκαλούν στο πέρασμα τους, όλες τις  μέρες και ώρες  του εικοσιτετραώρου. Μέσα και έξω από την πόλη και σε όλες τις πυκνοκατοικημένες περιοχές εντός και εκτός.
Μου έρχεται στη μνήμη ένα χαρακτηριστικό περιστατικό.
Ήταν περίοδος που ο τουρισμός  με τσάρτερ ήταν σε άνθιση ιδιαίτερα  από Ευρώπη και Ελβετία. Η γνωριμία μου με ένα  πιλότο της Swiss Air ήταν τυχαία αλλά πολύ ουσιαστική και ενδιαφέρουσα. Του άρεσε ο Καρφάς. Έφερε την οικογένεια του για να κάνουν τα μπάνια τους και να χαρούν  τη χιώτικη ομορφιά και φιλοξενία.
Μετά από δυο τρεις μέρες έρχεται στο Τελωνείο και μου λέει: «Φίλε μου θα φύγω από τη Χίο, γιατί δεν μπορούμε να ησυχάσουνε από τη θόρυβο που κάνουν τα μοτοποδήλατα και ιδιαίτερα τη νύχτα, που κάνουν ράλι πατώντας γκάζι  στις ανηφόρες του Καρφά». Και έφυγε…
Από τότε μέχρι σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει προς τα καλύτερο. Αντίθετα. Οι λίγοι που  κάνουν θόρυβο εκτοπίζουν τους πολλούς και κακοχαρακτηρίζουν το σύνολο, γιατί, υπάρχουν και άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα δίκυκλα τους με σεβασμό στο περιβάλλον, στους συμπολίτες και στον εαυτό τους.
Είναι πού ευχάριστο και διασκεδαστικό και πρακτικό ειδικά το καλοκαίρι, να «καβαλάς» ένα δικύκλο και να πηγαίνεις  όπου θέλεις. Να απολαμβάνεις το αεράκι, που στη Χίο μας είναι ακόμη καθαρό, να παρκάρεις  εύκολα, να μη χρειάζεσαι πολλά. Να κανείς τη δουλειά σου και  να ευχαριστιέσαι παράλληλα. Δε χρειάζεται να ακούμε θόρυβο, για να μας προσέξουν οι άλλοι. Χρειάζεται κυρίως  σεβασμός στον εαυτό μας πρώτα κι έπειτα στο περιβάλλον και τους συμπολίτες που μας περιβάλλουν για να υπάρχει αρμονία. Αυτό είναι ο ζητούμενο. Αυτά ήθελα να τα πω από καιρό. Σήμερα  μετά τη λεηλασία του νησιού μας από την καταστροφική φωτιά μοιάζουν σταγόνα σε ωκεανό. Όμως η ζωή πρέπει να συνεχίζεται και να κάνουμε, ότι μπορούμε, για  την κάνουμε καλύτερη.