Άποψη

2/3/12 10:29

τελ. ενημ.: 2/3/12 12:42

Η άλλη γαλλική ματιά

Αγαπητοί μου συμπατριώτες,
Ζώντας στο Παρίσι από το 1986, είναι η πρώτη φορά που βλέπω τη χώρα μας να  απασχολεί τον γαλλικό Τύπο και τη γαλλική κοινή γνώμη με τέτοια έκταση και σε τέτοιο βαθμό. Πρωτοσέλιδα στη Monde και στη Liberation με τίτλους επιλεγμένους από την ελληνική ρίζα της γαλλικής γλωσσάς: CHAOS/ΧΑΟΣ,CRISE/ΚΡΙΣΗ, AUSTERITE/ που στα γαλλικά σημαίνει ΛΙΤΟΤΗΤΑ.
Κύρια άρθρα και αναλύσεις, ρεπορτάζ και παρουσιάσεις πρωταγωνιστών της δημόσιας ζωής ενημερώνουν το γαλλικό λαό για όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα,  αναλύουν, εκθέτουν και μάλλον προσπαθούν να καταλάβουν παρά να κρίνουν και να επικρίνουν. Παρότι η επίσημη γαλλική πολιτική είναι σχεδόν ταυτισμένη με τη γερμανική, παίζοντας το δικό της πολιτικό παιχνίδι συμφερόντων, ο γαλλικός  Τύπος, κυρίως αυτός με αριστερή ευαισθησία, βλέπει από πολύ νωρίς την Ελλάδα και τη σύγχρονη κρίση της σαν πρόδρομο και εργαστήρι μαζί μιας  συστημικής  κρίσης, της κρίσης δηλαδή του σύγχρονου  καπιταλιστικού συστήματος  και μαζί των θεσμών της ευρωζώνης.
Ο τρόπος διαχείρισης της ελληνικής κρίσης από Έλληνες και ευρωπαίους πολιτικούς, που στην ουσία προσπαθούν να διαχειριστούν τις εσωτερικές  αντιφάσεις ενός οικονομικού παιχνιδιού που όλο και περισσότερο αποκλίνει και  διαφεύγει από τους κανόνες που λίγο έως πολύ ξέραμε και μπορούσαμε  να ελέγχουμε, συνθλίβοντας το λαό, εξαθλιώνοντας τους πολίτες και κάνοντας αόρατες τις οποίες διεξόδους στο παρόν και στο μέλλον, συνιστά για τη γαλλική κοινωνία ενός είδους καθρέφτη, που αντανακλά εν δυνάμει και τη δική της πραγματικότητα. 
Με την παρότρυνση του σεβαστού μου πατέρα, Σταμάτη Μανέ, που τον ξέρετε, τον διαβάζετε και σαν μικρή συμβολή από την μεριά μου στην ενημέρωση σας, σας  μεταφράζω σήμερα το κύριο άρθρο της Liberation της 14ης Φεβρουαρίου για να  σας μεταφέρω αυτή την άλλη ματιά του γαλλικού Τύπου και μαζί ένα μήνυμα  αλληλεγγύης και συμπάθειας του γαλλικού λαού, για τον οποίο η Ελλάδα είναι και  παραμένει η χώρα της Δημοκρατίας και η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Και ο λαός της ένας περήφανος και αντιστασιακός λαός.
Το άρθρο της Liberation:
ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑΤΑ
Κι αν γινόμαστε όλοι Έλληνες;
Αυτά που  επιβάλλονται σήμερα σ’ αυτή τη συνθλιμμένη και προσβεβλημένη χώρα από τους ευρωπαίους εταίρους της, προϊδεάζουν γι’ αυτά που ίσως πρόκειται να συμβούν στην Ιταλία, την Πορτογαλία και γιατί όχι στη Γαλλία.
Η Ευρώπη, προσπαθώντας να γιατρέψει την αρρώστια, θα σκοτώσει τον άρρωστο.
Η μοίρα που χτυπά σήμερα τους Έλληνες πρέπει να αφορά όλους τους Ευρωπαίους πολίτες.
Μήπως δεν απειλούνται και αυτοί από τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών ή από τις μειώσεις μισθών κατά 22%, που θα κατεβάσουν στα 1000€ το γαλλικό κατώτερο μισθό;
Τα «εναερία σκιουράκια» αντιπαραθέτουν πως η Ελλάδα έζησε σαν ένας τζίτζικας που δανειζόταν και ξόδευε χωρίς να  λογαριάζει, κρύβοντας και φαλκιδεύοντας το δημόσιο χρέος της, συντηρώντας με τρόπο σκανδαλώδη μια πληθωρική και διεφθαρμένη δημοσιά διοίκηση.
Αυτά συνέβαιναν πράγματι! Αλλά η Κομισίον, οι αγορές, οι τράπεζες, όλοι αυτοί που δανείσαν αλόγιστα το τζίτζικα κι έγινα τώρα ανάλγητοι και αδυσώπητοι, όντως σήμερα  ανακαλύπτουν την πραγματικότητα; Γιατί δεν είπαν τίποτα, γιατί δεν έκαναν τίποτα όσο ήταν ακόμα καιρός;
Δεν θα έπρεπε να αμφισβητήσουν τις βάσεις της ευρωζώνης, από τη στιγμή που άρχισαν να αντιλαμβάνονται την ευθραυστότητα της μέσα από την Ελληνική περίπτωση; Από το γεγονός δηλαδή ότι η κρίση μιας περιθωριακής οικονομίας (η Ελλάδα είναι λιγότερο από το 3% του ευρωπαϊκού ΡΙΒ) απειλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολο της;
Ο τρόπος με το οποίο γίνεται εκ των υστερών η ευρωπαϊκή παρέμβαση για τη «διάσωση» της Ελλάδας είναι ακόμη πιο ξεδιάντροπος: καλείται ο πρωθυπουργός της για μομφή, ελέγχεται με τρόπο εξευτελιστικό η εθνική της οικονομία, περιφρονείται με  τρόπο καταφανή, κυρίως από τη Γερμανία, η εθνική κυριαρχία του ελληνικού λαού.
Όταν μάλιστα η πλειοψηφία των ειδικών δεν πιστεύουν πια στα ευρωπαϊκά «γιατροσόφια», που το μόνο κάνουν είναι να συρρικνώνουν όλο και περισσότερο μια οικονομία σε πλήρη καταστολή και να χειροτερεύσουν τελικά την ήδη χείριστη κατάσταση της Ελλάδας. Σήμερα αυτοί που πληρώνουν είναι οι Έλληνες πολίτες και συγκριμένα οι πιο φτωχοί και οι πιο αδύναμοι.
Για πόσο καιρό ακόμα θα αποδέχονται το απαράδεκτο;