Άποψη

24/2/16 12:24

τελ. ενημ.: 24/2/16 12:24

Έλεος πια …

Μία εβδομάδα τώρα έχουμε παρακολουθήσει ως θεατές από τα αθηναϊκά κανάλια όλο το δράμα του απροσδόκητου και τραγικού θανάτου, του ιδιαίτερα αγαπητού στο κοινό τραγουδιστή Παντελή Παντελίδη. Από δελτία ειδήσεων μέχρι εκπομπές ποικίλης ύλης πραγματοποίησαν εκτενή αφιερώματα για την πορεία της ζωής του και το τραγικό φινάλε του. Τα ίδια μέσα που δύο μέρες πριν τον θάνατό του τον καταδίκαζαν για το επίμαχο τραγούδι του για τα Κατεχόμενα τώρα τον εξυμνούσαν.  Παράλληλα σύσσωμος ο καλλιτεχνικός κόσμος παρουσιαζόταν θλιμμένος και συντετριμμένος από τον χαμό του Παντελίδη, όταν μήνες πριν τον λοιδορούσαν και τον υποτιμούσαν για την ποιότητα των τραγουδιών του. Τι υποκρισία Θεέ μου…  Τη μία στιγμή να σε ανεβάζουν στα ουράνια και την επομένη να σε ρίχνουν στα τάρταρα.

Πού θέλω να καταλήξω; Ο Παντελής Παντελίδης ήταν ένας αυτοδημιούργητος καλλιτέχνης που έγινε «γνωστός» εξαιτίας των τραγουδιών του και όχι του marketing. Ήταν ένα νέο παιδί που δεν «υιοθετήθηκε» ποτέ από το εγχώριο star system, δεν ακολούθησε τους κανόνες του και για αυτό ίσως αγαπήθηκε όσο λίγοι από τον κόσμο.  

Το υποκριτικό στην όλη ιστορία δεν είναι η αγνή και δίχως αντάλλαγμα αγάπη που του έδωσε απλόχερα  ο κόσμος , ο οποίος  τον τίμησε μέχρι τέλους. Αλλά η ξεδιαντροπιά ορισμένων ανθρωποφάγων Μέσων Ενημέρωσης που θέλησαν να εκμεταλλευτούν προς όφελος της τηλεθέασης ακόμη και την κηδεία του. Ορισμένα μάλιστα εξ αυτών δεν δίστασαν να στήσουν κάμερες ακόμη και μέσα στο νεκροταφείο για να πετύχουν το καλύτερο πλάνο.  Έλεος πια… Πού οδηγούμαστε ως κοινωνία όταν δεν υπάρχει σεβασμός του ανθρώπινου πόνου; Όταν όλα θυσιάζονται στον βωμό της τηλεθέασης και του κέρδους;

Το εξοργιστικό δε είναι ότι αυτός ο κανιβαλισμός θα σταματήσει μόνο όταν ανακαλυφθεί το επόμενο μεγάλο θύμα-θέμα…  

Δείτε επίσης