Άποψη

30/10/12 19:34

τελ. ενημ.: 30/10/12 19:34

Το εισιτήριο του πόνου!

 
Πριν τέσσερα ή πέντε χρόνια το να βρεις ένα εισιτήριο των 80 ή 90 ευρώ ισοδυναμούσε με τις αντίστοιχες 80 ή 90 κατάρες προς την αεροπορική εταιρία, είτε αυτή λέγονταν Aegean είτε λέγονταν Olympic Air. Μας φαινόταν πανάκριβα και ζητούσαμε την παρέμβαση των φορέων προκειμένου να εντοπιστεί μια ισορροπία μεταξύ των τιμών των αεροπορικών εταιριών. Έ, δεν πέρασαν και αιώνες και τώρα ευγνωμονούμε το Θεό εάν καταφέρουμε και κλείσουμε εισιτήριο στην παραπάνω τιμή.  Εκεί φτάσαμε...
Ένα μεγάλο νησί του Αιγαίου, όπως η Χίος, να υποφέρει κάτω από τιμές εισιτηρίων αντίστοιχες ταξιδίων προς τη Βιέννη ή τη Βουδαπέστη! Βεβαίως, εκεί φτάσαμε. Και γιατί όχι;
Ποιος εμπεριστατωμένα αποφάσισε να προκαλέσει ένα μαζικό εμπάργκο στην Olympic Air, μέχρι οι ιθύνοντες της να αντιληφθούν ότι στη Χίο, τα 150, 130 ή 170 ευρώ εισιτηρίου αντιστοιχούν με το 1/5 του μηνιαίου μισθού;
Ποιος προκάλεσε μια ευρεία συζήτηση για να διαπιστώσουμε αργά ή γρήγορα ότι το μέλλον μας, το τουριστικό μας μέλλον, εξαρτάται απόλυτα από τις τιμές αυτών των εισιτηρίων;
Ποιος νοιάστηκε; Ποιος ενδιαφέρθηκε πέρα από τις κλαψιάρικες, άνευ περιεχομένου, επιστολές του Δήμου Χίου προς την εταιρία;
Για φανταστείτε ο δήμαρχος ή ο περιφερειάρχης να πλήρωναν από το μισθό τους, όπως κάνει ο καθένας μας, τα εισιτήρια τους για να μεταβούν στην Αθήνα;
Να δείτε τότε ενδιαφέρον....
Η Χίος στενάζει κάτω από τις τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων. Οι Χιώτες υποφέρουν. Το κόστος μετάβασης στην Αθήνα, προνόμιο για κάθε ευρωπαίο σήμερα που μετακινείται φθηνά όπου θέλει, έχει μετατραπεί σε καρκίνωμα και παράγοντα υπανάπτυξης των περιοχών μας όπως η Χίος και ευρύτερα τα νησιά.
Καταντήσαμε και πάλι δυνάστες μιας εταιρίας, σκλάβοι των τιμών των εταιριών, που στις πλάτες μας θα «καλύψουν» τις δανειακές και άλλες υποχρεώσεις τους.
Ποια όμως τα περιθώρια αντίδρασης;
Τα «ραβασάκια» διαμαρτυρίας του δημάρχου και του αντιπεριφερειάρχη για τις τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων προκαλούν γέλιο.... Όταν φωνάζει εκείνος που μετακινείται τσάμπα, πως να αντιληφθεί τον πόνο της τσέπης του κάθε πολίτη...
Γι’ αυτό και δεν μπορούν να εκφράσουν τον πόνο μας. Γι΄αυτό και οι παρεμβάσεις πέφτουν στο έδαφος...
Τι θα κάνουμε λοιπόν; Πως θα διαμαρτυρηθούμε; Πως θα αντιδράσουμε;
Αυτό πρέπει να είναι το αντικείμενο ενός νέου διαλόγου στο νησί.
Από σήμερα κιόλας....