Ειδήσεις

25/1/13 10:35

τελ. ενημ.: 25/1/13 11:05

Ολοκληρώνεται με το «Ταξείδιον»

ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ Δ. ΑΒΔΕΛΙΩΔΗ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ «Μ. ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ»

Με το αριστούργημα του Γεωργίου Βιζυηνού «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» ολοκληρώνεται το αφιέρωμα στη θεατρική παρέμβαση του Δήμου Αβδελιώδη των τελευταίων ετών στα καλλιτεχνικά πράγματα της χώρας που παρουσιάζεται αυτό το μήνα στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» και συγκεκριμένα την προσεχή Δευτέρα και Τρίτη 28 και 29 Ιανουαρίου στις 21.30.
Πρόκειται για το αυτοβιογραφικό «Ταξείδιον» που έκανε ο ίδιος ο συγγραφέας, ορφανός από πατέρα, το 1859 και σε ηλικία δέκα χρόνων, πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη παραγιός σ’ ένα σκληρό και τυραννικό ράφτη.
Ο εγκλεισμός του στο ραφτάδικο, οι φόβοι και οι προσδοκίες του, η φαντασία του μικρού παιδιού, όταν μαθαίνει την ύστατη επιθυμία του παππού του, να ταξιδέψει μέσα στη νύχτα, πάνω σ’ ένα άλογο, για να του κλείσει τα μάτια, ενορχηστρώνονται με ποίηση, ρεαλισμό και στοχασμό, σε ένα από τα σημαντικότερα διηγήματα που γράφτηκαν ποτέ στην παγκόσμια ιστορία της λογοτεχνίας.
Παίζουν οι ηθοποιοί Γιώργος Νικόπουλος και Δανάη Ρούσσου, ενώ συμμετέχουν ζωντανά οι μουσικοί Αλέξανδρος Αβδελιώδης (πιάνο), Γιάννης Αβδελιώδης (κρουστά-μαντολίνο-μεταλόφωνο), Γιάννης Βιλιώτης (μαντολίνο-τσέλλο-ακορντεόν), Mυρτώ Γούζιου (βιολοντσέλλο), Γιάννης Πλαγιαννάκος (κοντραμπάσσο-δοξάρι) και Ράπτης Παναγιώτης (σαξόφωνο σοπράνο-φλάουτο), με τη μουσική επιμέλεια της παράστασης να υπογράφει ο Βαγγέλης Γιαννάκης.

Ο Αβδελιώδης για το Βιζυηνό

Ο χιώτης σκηνοθέτης Δ. Αβδελιώδης επισημαίνει για την Τέχνη του Βιζυηνό, μεταξύ άλλων:
«Μόνο αν υποθέσει κανείς την απουσία του Βιζυηνού ως διηγηματογράφου από τα ελληνικά γράμματα, θα μπορούσε ίσως να κατανοήσει πληρέστερα την ιδιαίτερη σημασία της ύπαρξής του. Θα έμοιαζε πιθανόν σαν να έλειπε ο Καβάφης από την ποίηση ή πιο σημερινά, ο Χατζιδάκις από τη μουσική. ..
…Aς παρακάμψουμε ως συμπτωματικό στοιχείο τον τόπο γέννησης και των τριών, τη Θράκη, κι ας μείνουμε στα κοινά στοιχεία της Τέχνης, που όντας γνωστικό αντικείμενο μπορούμε να την αξιολογήσουμε μέσα από τους κανόνες και τις μεθόδους που διέπουν κάθε έντεχνη κατασκευή. Ο ίδιος ο Βιζυηνός, στην έναρξη του εν λόγω διηγήματος, παραθέτει το γοητευτικό παραμύθι του ραφτόπουλου με τη Νεράιδα/Μητέρα τέχνη που τον εμπνέει και τον καθοδηγεί να ολοκληρώσει σε μια νύχτα το υπεράνθρωπο έργο που του ανέθεσε ο βασιλιάς ώστε να γίνει αντάξιος του έρωτα της βασιλοπούλας και να γλιτώσει το θάνατο…
….Όλη αυτή τη διαδικασία από τη σύλληψη ως την εκτέλεση του έργου την υποκινεί και την διατρέχει ένας πόθος, μια ιδέα. Η ιδέα μιας ερωτευμένης μαζί του βασιλοπούλας που έχει ακούσει μόνο τη φωνή του, μα που δεν έχει ιδεί ακόμα ο ένας τον άλλον. Είναι λοιπόν, η ιδέα του Έρωτα που ρυθμίζει το πάθος της δημιουργίας, μιας ιδέας τέτοιας που προσιδιάζει στην Πλατωνική αντίληψη γι Αυτόν, ως έλξης και υπέρβασης προς την Αλήθεια...
…Γι αυτό, ο ερωτικός χαρακτήρας της τέχνης του Βιζυηνού, του Καβάφη, του Χατζιδάκι, ως υπέρβασης προς την Αλήθεια, είναι συνυφασμένη με τα πιο λειτουργικά στοιχεία της Τέχνης, την απλότητα, την καθαρότητα, την ταχύτητα, την έλλειψη κάθε επιτήδευσης ή άλλου σκοπού πέραν αυτής καθ' εαυτής της ερωτικής μέθεξης, ως δωρεάς και βαθιάς αίσθησης ταύτισης με τον άλλον, που δεν είναι διαφορετικός, γιατί έχει κοινές αλήθειες τους ίδιους φόβους και τους ίδιους πόθους…».

 

Σχόλια άρθρου: 0