«Δεν ξέρω εγώ από πολιτικά, αλλά δούλωση δεν υπογράφω», είπε μία 80χρονη εξόριστη γυναίκα, της οποίας ο σύζυγος είχε εκτελεστεί και οι γιοι της βρίσκονταν στα βουνά. Η μαρτυρία αυτή αποτέλεσε μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου, με αφορμή τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, στον χώρο όπου λειτούργησε το Στρατόπεδο Εξόριστων Γυναικών Χίου την περίοδο 1948-1949, στο σημερινό 7ο Δημοτικό Σχολείο Χίου, στον Άγιο Θωμά.
Η εκδήλωση συγκέντρωσε πλήθος κόσμου, καθώς και εκπροσώπους της πολιτικής και αυτοδιοικητικής ζωής του νησιού. Το «παρών» έδωσαν ο Γιάννης Μαλαφής, ο πρώην δήμαρχος Σταμάτης Κάρμαντζης, εκπρόσωποι της Περιφερειακής Ενότητας Χίου και αντιπεριφερειάρχες, ο Νίκος Νύχτας, εκπαιδευτικοί, εκπρόσωποι πολιτιστικών συλλόγων και σωματείων, καθώς και ο Κώστας Αμπανούδης, ο οποίος γεννήθηκε στο Μαιευτήριο Χίου μαζί με τα ανταρτόπαιδα και θέλησε να καταθέσει δημόσια τη δική του μαρτυρία.
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν επίσης νέοι άνθρωποι, εργαζόμενοι και συνδικαλιστές, ο πρώην βουλευτής Ανδρέας Μιχαηλίδης, ο πρώην βουλευτής και δήμαρχος Γιώργης Βαρκάρης, ο πρώην πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Χίου Στέφανος Φαρατζής, καθώς και στελέχη του ΚΚΕ και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην ομιλία του Περιφερειακού Συμβούλου Γιώργη Αμπαζή, ο οποίος υπογράμμισε τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης, επισημαίνοντας ότι η ιστορία των εξόριστων γυναικών δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά αποτελεί διαρκή υπενθύμιση πως η δικαιοσύνη και η ελευθερία κατακτώνται και διατηρούνται μέσα από αγώνες.
Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου πραγματοποίησε η Χριστίνα Σκαλούμπακα, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, η οποία παρουσίασε το ιστορικό του στρατοπέδου και τα γεγονότα της περιόδου. Ακολούθησε η παρουσίαση του βιβλίου «Η ιστορία αυτή δεν θα ξεχαστεί» από τον Στρατή Δουνιά, μέλος του Τμήματος Ιστορίας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, και τον Γιάννη Αμπαζή, από το Παράρτημα Χίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ένα μουσικοαφηγηματικό αφιέρωμα, το οποίο μετέφερε στο κοινό τις δύσκολες συνθήκες κράτησης, τις κακουχίες, αλλά και την αξιοπρέπεια των γυναικών που εξορίστηκαν μαζί με τα παιδιά τους στους στρατώνες του χώρου, κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε ακόμη μία ιστορική μαρτυρία, αυτή μιας 14χρονης κρατούμενης, η οποία οδηγούνταν στην εκτέλεση:
«Δεν με πειράζει που θα πεθάνω. Μόνο που δεν έχω ξαναπεθάνει και δεν ξέρω πώς είναι... και φοβάμαι λίγο... Μόνο λυπάμαι που θα τρυπήσουν το κορμί μου ελληνικές σφαίρες».
Μέσα από τις ομιλίες, τις αφηγήσεις και τα καλλιτεχνικά δρώμενα, η εκδήλωση ανέδειξε τη σημασία της ιστορικής μνήμης, μεταφέροντας στο κοινό τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που βίωσαν μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και υπενθυμίζοντας ότι η γνώση του παρελθόντος αποτελεί προϋπόθεση για τον δημόσιο διάλογο και την ιστορική συνείδηση.
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
