Κοινωνία

8/6/14 16:13

τελ. ενημ.: 8/6/14 16:13

«Έφυγε ο Ούγγρος»

Φτωχότερη ειναι από σήμερα η οικογένεια του ΝΟΧ αλλα΄και όλη η αθλητική οικογένεια του νησιού αφού χάθηκε από τη ζωή βρίσκοντας αιφνίδιο θάνατο στα 57 του χρόνια ο Μ. Καρατζάς γνωστός σε όλους ως «Ούγγρος».
Τα αίτια του θανάτου του θα διαπιστώσει νεκροψία νεκροτομή που θα διενεργηθεί ενώ η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα στις 17.30 στον Αγ. Χαραλαμπο Βαρβασίου.
Η εφημερίδα «π» τον Σεπτέμβριο του 2004 είχε κάνει την προσωπογραφία του μάκη που πολλού αγάπησαν και σε όλους θα λείψει πραγματικά.

 

«"Οι παλιές εγκαταστάσεις του ΝΟΧ είχαν άλλη ψυχή"

Μιχάλης Καρατζάς

Ο "Ούγγρος"

Γεννήθηκε το 1957 στην Ευαγγελίστρια.
Γιώργος ο πατέρας, ψυχοθρός στο επάγγελμα, όπως λέει ο Μιχάλης, δηλαδή υπάλληλος σε μύλο κι αργότερα αυτοκινητιστής.
Μαρία η μητέρα, οικιακά.
Γιάννης, Βαγγέλης και Βασίλης τα αδέλφια.

Ο Μιχάλης είναι η προσωποποίηση του κακού μάνατζερ στη Χίο. Δεν θα μπορούσε να διαπραγματευτεί χειρότερα κανέναν άλλον άνθρωπο, από ότι έχει χειρισθεί τα θέματα που τον αφορούν. Χαμηλών τόνων, μετριοπαθής, αυτοσαρκαστικός κι αυτοκαταστροφικός, όσο δεν παίρνει άλλο.
Να εξηγηθούμε όμως καλύτερα, για να μην παρεξηγηθούμε. Ο Μιχάλης έχει αδικήσει τον εαυτό του με τον τρόπο που τον έχει διαχειρισθεί. Άτομο ιδιαίτερα ταλαντούχο, αλλά και ακραία ωχαδελφιστής. Οποιοσδήποτε άλλος και να ήταν στη θέση του τώρα θα ήταν πασίγνωστος και πλούσιος.
Ο Μιχάλης εκ χαρακτήρος είναι ολιγαρκής, ανοργάνωτος αλλά ψυχούλα. Όμως με τον τρόπο που έχει διαχειρισθεί τον εαυτό του, έχει επιτρέψει στον καθένα, που δεν γνωρίζει την ιστορία του, να τον θεωρεί κάτι εύκολο, εύπεπτο, αναλώσιμο, το παιδί της διπλανής πόρτας.
Ο Μιχάλης, Μάκης κατά κόσμο, είναι μία από τις δύο πιο γνωστές φιγούρες του Δημοτικού Σταδίου Χίου. Χύμα, πολύ ευμετάβλητος κι εύπλαστος, αλλά ο ίδιος διατηρεί κάποιες ιδιαιτερότητες που τις βλέπει μόνο όποιος έχει διερευνητική ματιά. Συναινετικός κι ευγενικός σχεδόν πάντα, με ύφος αδιάφορου που σε ξεγελάει, χωρίς να είναι έτσι. Όλα αυτά σημειώνονται, γιατί ο Μάκης έχει ιστορία που ξέρουν λίγοι κι έχουν ξεχάσει πολλοί.
Από τα μαθητικά του χρόνια, δημοτικό και γυμνάσιο, αν και χύμα πάντα, είχε μυαλό ξυράφι. Η νοοτροπία του τον έφερε στο σημερινό του επίπεδο.
Από πολύ μικρός φάνηκε ότι είχε τάσεις διάκρισης στον αθλητισμό. Είχε κλείσει τα δέκα χρόνια, όταν γράφτηκε στην ομάδα κολύμβησης του ΝΟΧ. "Πέφταμε στα κρύα νερά του παλιού κολυμβητηρίου του ΝΟΧ και τουρτουρίζαμε. Σιγά – σιγά το συνηθίσαμε, κι έγινε ντεβαντάζ για τους αντιπάλους".
ΝΟΧ και ΠΕΚΕΒ τότε, στα ντουζένια τους. Ομηρικές μάχες για τα πρωτεία. Σιγά- σιγά άρχισε να συνειδητοποιεί ότι είχε ιδιαίτερο ταλέντο πολίστα. Το 1968-69 πήρε μετεγγραφή για το τμήμα πόλο της ομάδας, η οποία τότε ότι είχε αρχίσει να φτιάχνει όνομα, να ανεβαίνει τις κατηγορίες και να φτάνει στην Α’ Εθνική. «Οι νέες εγκαταστάσεις που απέκτησε ο ΝΟΧ στις αρχές της δεκαετίας του 1970 έδωσαν μεγάλη ώθηση στην ομάδα. Βγήκαν φοβερά ταλέντα, όπως και παλαιότερα. Ο κόσμος ήταν κοντά στο ΝΟΧ, τον αγαπούσε. Η ανοιχτή πισίνα και οι κερκίδες αναστέναζαν όποτε είχε αγώνα. Φοβερές εποχές, απίστευτες εικόνες για σήμερα. Ανεπανάληπτες».
Τότε λοιπόν ήταν που ο Μάκης έγινε η γέφυρα που άνοιξε δρόμους για τις επόμενες γενιές των αθλητών πόλο της Χίου. Η ιστορία έχει καταγράψει ότι είναι ο πρώτος Χιώτης αθλητής πόλο που κλήθηκε κι έπαιξε στην Εθνική Ομάδα. Η μεγαλύτερη τιμή για τον ίδιο και τη Χίο. Με συμμετοχές αρκετές, όχι πρόσκληση απλή. Θυμάται αγώνες εναντίον των μεγαθηρίων της εποχής. Ρωσία, Ιταλία, Βουλγαρία, Ουγγαρία ένιωσαν το ταλέντο του. Ιδιαίτερα καλά πήγε σε έναν αγώνα με την τότε πρωταθλήτρια κόσμου Ουγγαρία. Όλες οι εφημερίδες της εποχής τον εξύμνησαν. Γι’ αυτό και ο κόσμος της Χίου, που τον αγαπούσε και τον αγαπάει πάντα, του κόλλησε το προσωνύμιο «Ούγγρος».
Η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενα καλή. «Ήταν λάθος μου που δεν συνέχισα σαν διαιτητής στο πόλο κι έγινα διαιτητής ποδοσφαίρου». Περισσότεροι αγώνες, περισσότερα χρήματα, σκεπτόταν. Όλοι όσοι γνωρίζουν από διαιτησία ομολογούν ότι ήταν από τους πιο διαβασμένους στην εφαρμογή των κανόνων πεδιάς. Λόγω χαρακτήρα όμως έμενε πάντα εκτός κυκλωμάτων, δεν ερχόταν στα στραβά και έμεινε στάσιμος... «Δεν κολλούσε» και πολύ με την γηπεδική νοοτροπία κι ατμόσφαιρα...
Διαιτήτευσε από το 1982 έως το 1996. Αδιάφορος πάντα για τον εαυτό του, πήρε πολλά κιλά κι έφτασε κάποια εποχή να είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Από το 1979 είναι μόνιμος υπάλληλος του Δημοτικού Σταδίου κι έχει όσες ευθύνες του αναλογούν ως μερίδιο, για την εκάστοτε καλή ή κακή εικόνα και λειτουργία του. «Δύο υπάλληλοι τι να πρωτοκάνουμε; Σκεφτείτε ότι όταν κάποιος αρρωστήσει, ένας μόνο είναι υπεύθυνος για τα πάντα», λέει και καθαρίζει. Έχει κάνει πολλές συμπληρωματικές δουλειές, αλλά δε βαριέσαι...

Μαζεύει
Νωχελικά τα σκουπίδια που παρατούν οι ευγενείς φίλαθλοι.

Έχει
Ένα καλό λόγο ενίοτε για όλους.

Του αρέσει
Πολύ το λεπτό χιούμορ και η έξυπνη ειρωνεία.» 

Δείτε επίσης

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση