Ιστορίες

17/11/17 11:41

τελ. ενημ.: 20/2/18 18:54

Γιατροσόφια, γιατρειές και ο Πίπης του παλιού καλού καιρού

ΜΑΣ ΤΑ ΘΥΜΙΖΕΙ ο Γ. Ζυμαράκης στο βιβλίο του «Η ζωή στο κάστρο, μεγαλώνοντας στη Χίο»

Για να πετύχουμε στη ζωή πρέπει να  διαμορφώσουμε προσωπικότητα και χαρακτήρα  σφυρηλατημένο από καυτό σίδερο στο αμόνι του σιδερά. Γι’ αυτό καλό είναι να θυμόμαστε ή να μαθαίνουμε  γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις  του παλιού καιρού, για να αντλούμε διδάγματα και να πορευόμαστε με καλά εχέγγυα στο δύσκολο μέλλον.                                                                                Ο ζωγράφος και συγγραφέας Γιώργος Ζυμαράκης στο βιβλίο του  «Η ζωή στο κάστρο, μεγαλώνοντας στη Χίο»  μας θυμίζει γιατροσόφια, πρακτικές,  βότανα  και ανθρώπινους  χαρακτήρες που σημάδεψαν τα χρόνια από το 1950 έως το 1980, περίπου. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, όπως γράφει.

Οι μυρμηγκιές

«Για τις μυρμηγκιές που έβγαζα, ο Γιάννης ο Καλκούνης με ένα γυαλάκι μου έβαζε σταγόνες οξύ από τις μπαταρίες του συνεργείου αυτοκινήτων που είχε στην πλατεία του κάστρου  και τις γήτευε. Έκανα κι εγώ το ίδιο σε φίλους. Μετά από χρόνια με είδε στο Ομήρειο η Ρούλα η Ανδρικάκη και με έβρισε γελώντας, γιατί της έμειναν σημάδια», γράφει.

Οι βεντούζες

«Η κυρά Βασιλεία έκοβε βεντούζες γι’ αυτούς που παρουσίαζαν υψηλή πίεση. Με ένα ξυραφάκι χάραζε και έκοβε ένα σταυρό στην πλάτη  2-3 εκατοστά  να τρέξει αίμα και αμέσως με ένα πιρούνι, που στη μύτη του είχε ένα κομμάτι μπαμπάκι  βουτηγμένο στο σπίρτο, που άναβε με το αριστερό της χέρι, ενώ με το δεξί ζέσταινε το ποτήρι της βεντούζας, την κολλούσε πάνω στη χάραξη και η βεντούζα ρουφούσε το αίμα που έτρεχε. Όταν κρύωνε το αχνισμένο γυαλί ξανά και ξανά με το πιρούνι και τη φωτιά. Κι’ ύστερα άντε να γιάνουν οι πληγές της βεντούζας μετά από μήνες…»

Ο Πίπης και τα σουτζουκάκια του

Πασίγνωστος ο Πίπης και τα σουτζουκάκια του έως τη δεκαετία του 1980, ο πρόσφυγας από το κάστρο. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι Πίπης ήταν το επίθετο του. Τον θυμούνται πάντα αμίλητο όρθιο στη γωνία που μόλις τον χωρούσε, σκυμμένο πάνω από τα σουτζουκάκια του, στην οδό Δρομοκαϊτη στην Απλωταριά.

Ο Γ. Ζυμαράκης μας θυμίζει ότι ξεκίνησε από καροτσάκι, αρχικά σαν βοηθός της κυρά Μαρίκας, στη συνέχεια κληρονόμησε την επιχείρηση και μετά εγκαταστάθηκε στην Απλωταριά. Όμως αυτό το καροτσάκι, αυτή η γωνιά, αυτά τα σουτζουκάκια, αυτός ο μεροκαματιάρης αλλά νοικοκύρης βιοπαλαιστής κατάφερε σημαντικά πράγματα. Κυρίως είχε μέτωπο καθαρό, καλό όνομα σε μια δύσκολη  επαρχιακή κοινωνία και σπούδασε μια κόρη γιατρό, την παιδίατρο Κλειώ Πίπη - Αντωνακούδη. Με τα σουτζουκάκια και την εργατικότητα του. 

Δείτε επίσης