Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Δημιουργεί από ξύλο και προσφέρει χαρά στους αγαπημένους του

Τι γίνεται όταν η δημιουργικότητα γίνεται χόμπι; Και τι γίνεται όταν αυτό το χόμπι προσφέρει χαρά σε αγαπημένα πρόσωπα; Και πώς όλα αυτά μπορούν να γίνουν ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα μας απαντάει ο κ. Δημήτρης Συριώδης, ο οποίος το τελευταίο διάστημα έχει επιλέξει να δίνει χαρά σε συγγενικά και φιλικά του πρόσωπα μέσα από την τέχνη της ξυλογλυπτικής.

Ο κ. Δημήτρης γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1955 στη Χίο και ζει μόνιμα εδώ. Από μικρή ηλικία ξεκίνησε με το επάγγελμα του ναυτικού. Έπειτα εργάσθηκε στη Βαμβακουργία και αργότερα στράφηκε στην εστίαση, ανοίγοντας τη δική του ταβέρνα, τα ΑΣΤΕΡΙΑ, την οποία διατήρησε για 25 ολόκληρα χρόνια. Έπειτα κι από αυτό, δεν σταμάτησε να ασχολείται με τη μαγειρική, σε προσωπικό πλέον επίπεδο, αφού ο κ. Δημήτρης ετοίμαζε τις γευστικές του απολαύσεις στους φίλους και τους συγγενείς.

Ο κ. Δημήτρης, όμως, δεν έμεινε μόνο εκεί. Όντας συνταξιούχος πλέον και έχοντας περισσότερο ελεύθερο χρόνο διαθέσιμο, ξεκίνησε να ασχολείται με ξύλινες κατασκευές, δίνοντας ζωή και σχήμα σε κάθε είδους ξύλο. Σε αυτή του την ενασχόληση μάλιστα συμπεριλαμβάνει και τη σύζυγό του, κα. Τιμόκλεια, αφού διαλέγουν μαζί τα ξύλα που θα χρησιμοποιηθούν από διάφορα κλαδιά δέντρων που βρίσκουν στις μονοήμερες εξορμήσεις τους. Από κει και πέρα, η διαδικασία είναι συγκεκριμένη: θα τα τρίψουν, θα τα καθαρίσουν κι αφού τα αφήσουν να ξεραθούν, θα τα βάψουν. Το αποτέλεσμα, το οποίο φαίνεται και στις εικόνες, μπορεί να σας εκπλήξει!

Για τον κ. Δημήτρη η δραστηριότητα αυτή δεν εξυπηρετεί εμπορικούς σκοπούς. Η ανταμοιβή του είναι διπλή μιας και προσφέρει χαρά στα αγαπημένα του πρόσωπα, χαρίζοντάς τους πρωτότυπα και μοναδικά δώρα, ενώ παράλληλα αξιοποιεί τον ελεύθερο χρόνο του κάνοντας κάτι δημιουργικό και φτιάχνοντας κομμάτια καλοδουλεμένα και με έμφαση στη λεπτομέρεια.

Πέρα όμως από τους οικείους του, ο κ. Δημήτρης προσφέρει και στην Κιβωτό του Κόσμου, αφού δημιουργήματά του και συγκεκριμένα, καραβάκια, δίνονται αφιλοκερδώς στα παιδιά της Κιβωτού για να τα πουλήσουν σε μπαζάρ που διοργανώνουν κατά καιρούς. Οπότε καταλαβαίνουμε από αυτό, πόσα σπίτια βρίσκονται διακοσμημένα με τη δική του πινελιά.

Το παράδειγμα του κ. Δημήτρη δεν είναι μόνο αξιέπαινο, αλλά και προς μίμηση όλων αυτών που ίσως θεωρούν ότι μετά τη σύνταξη δεν μπορούν να προσφέρουν άλλο στους εαυτούς τους και στην κοινωνία. Όσο υπάρχει διάθεση και όρεξη μπορεί να βρεθεί η δραστηριότητα εκείνη που θα ενισχύσει τη δημιουργικότητα και θα μετατραπεί σε προσφορά σε συγγενείς, φίλους και συνανθρώπους.  

 

Σχόλια άρθρου: 0