Άποψη

2/11/18 12:48

τελ. ενημ.: 2/11/18 12:53

Το πονάει δόντι, κόβει … «Στυλιανός» ποιος το διεκδικεί Ματθαίο;

Προκαταβολικά να πω ότι τον Μαθιό τον Φαφαλιό και τον σέβομαι και τον ζηλεύω. Αν φτάσω στα χρόνια του με τόση διάθεση κοινωνικής προσφοράς, εις βάρος της οικογενειακής μου γαλήνης, θα νοιώθω περήφανος για τις αντοχές μου.

Ξενίστηκα, όμως, όταν διάβασα τη χθεσινή του απαίτηση να διορθωθεί ο τίτλος του «π» στο ρεπορτάζ για την τύχη του «Στυλιανού» και να αναφερθεί ότι τον σώζει ο Δήμος. Συγκαταλέγομαι τελευταία στους … αρειμάνιους κολυμβητές της θάλασσας των κοινωνικών δικτύων και πέφτω πάνω σε κάθε κίνηση που εξωτερικεύεται από όσους τις επιχειρούν. Πολύ καλά θυμάμαι, επομένως, ότι ο ίδιος ο αντιδήμαρχος Ομηρούπολης, με θλίψη, είχε ανακοινώσει την … κηδεία του «Στυλιανού». Είχε αναλάβει το ρόλο του προπομπού, να ενημερώσει Βρονταδούσους και μη ότι το παραδοσιακό σκαρί που κείτονταν στο Γούβι, μεταφέρεται στο … νεκροταφείο της τέχνης της καραβομαραγκοσύνης.

Αυτή ήταν η απόφαση της δημοτικής αρχής. Πονάει δόντι, κόβει κεφάλι, κατά τους Ινδιάνους. Δίχως την ευθιξία της παραμικρής ανάληψης της δικής της ευθύνης για το γεγονός ότι η … υγεία του «Στυλιανού» επιβαρύνθηκε επί των ημερών της.

Ακολούθησε μια κινητοποίηση στα κοινωνικά δίκτυα καθώς στην αρχική ένσταση της ΛΑΣ η δημοτική αρχή δεν έδωσε σημασία. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, … μπαϊράκι σήκωσε ο Κώστας Μούνδρος, προκαλώντας ένα κύμα αντίδρασης στην εύκολη απόφαση της δημοτικής αρχής. Εκ των πραγμάτων δικαιώθηκε, εντόπισε και τον καραβομαραγκό που δέχονταν να αναλάβει τη δουλειά και λίγες μέρες αργότερα επισήμως ο αντιδήμαρχος ανακοίνωσε ότι τελικά βρέθηκε η λύση, και αναλαμβάνει ο Δήμος την επισκευή του «Στυλιανού». Προσφέρθηκαν κι οι ναυτοπρόσκοποι για τη συντήρηση του και κάπως έτσι ο «Στυλιανός» έχει μέλλον.

Κι έρχεται ο Μαθιός, παραγράφοντας όλα τα ενδιάμεσα, να επιπλήξει τον «π» γιατί δεν γράφει ότι το σκαρί το διασώζει η δημοτική αρχή… Κατανοητή, ως ένα βαθμό, η προσπάθεια της δημοτικής ομάδας να κερδίσει προεκλογικούς πόντους από παντού. Το σύνθημα άλλος, ψηλότερα από το Ματθαίο, το έχει δώσει. Ό,τι κινείται κι ό,τι αναπνέει το οφείλουμε στους δημοτικούς μας άρχοντες. Ένα σεργιάνι στα κοινωνικά δίκτυα το αντικατοπτρίζει. Μια λάμπα αλλάζουν σε φωτιστικό σώμα, ένα κουτί μπογιά χαλούν σε κάγκελα και οι επευφημίες και τα «ζήτω» μεταξύ τους πέφτουν βροχή. Νομίζει κανείς ότι άλλη δουλειά δεν κάνουν από το να βρίσκονται απ’ το πρωί πάνω απ’ το tablet ή το κινητό και να ζητωκραυγάζει ο ένας για την αυτονόητη δουλειά του άλλου. Έδωσαν στο παραμικρό διαστάσεις τεράστιου και επιχειρούν να πείσουν την κοινωνία ότι εκείνη δεν το βλέπει.

Η απαίτηση του Ματθαίου για το «Στυλιανό» είναι η επιτομή όλης αυτής της παραχάραξης. Αφού κι ο πιο αυθεντικός εργάτης της δημοτικής ομάδας παρασύρεται απ’ την επικοινωνιακή της καταιγίδα, δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα να αντιληφθούν πόση ζημιά κάνουν.