Άποψη

9/10/13 18:12

τελ. ενημ.: 9/10/13 18:12

Πόσο θέλουμε να αλλάξουμε;

Δυο πράγματα μπορεί να συμβούν στις επερχόμενες Δημοτικές Εκλογές τον Μάιο. Η μία προοπτική (και δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν σε αυτήν) είναι η ευρύτερη πολιτική κρίση να συμπαρασύρει και να εξαφανίσει από το τοπικό πολιτικό τοπίο οτιδήποτε ταυτίστηκε ή συγχνωτίστηκε μαζί του. Να πάνε στην άκρη που λέμε οι λογικές οι μικροπολιτικές, οι μέτριοι και οι άνευ οράματος και ουσίας (εφόσον πάντα ο κόσμος αποδέχεται ότι τέτοιοι πολιτικοί υπάρχουν).  Αυτό προϋποθέτει ότι ο τόπος και οι πολίτες είναι έτοιμοι να δώσουν άφθονο χρόνο προσαρμογής, δίχως πίεση, δίχως ανταλλάγματα, σε οποιονδήποτε αποφασίσει να ασχοληθεί με τα κοινά και πραγματικά προς αυτή την κατεύθυνση πείσει και το εκλογικό σώμα. Ωστόσο, σε μια τέτοια περίπτωση, η ομάδα ή το πρόσωπο που θα πρέπει να βγει μπροστά υποχρεωτικά, θα πρέπει να καταθέσει πρώτα κουλτούρα, σχέδιο, όραμα. Εδώ όμως οι πολίτες θα πρέπει να κάνουν τομή, να έρθουν σε πλήρη ρήξη με τις πιέσεις που ενδεχόμενα θα ασκηθούν.

Η άλλη λύση είναι να μην αλλάξει τίποτα. Άσχετα με το πόσο ο καθένας ή η καθεμιά ερμηνεύει την πρόοδο της Χίου τα τελευταία χρόνια, (υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι μια χαρά είμαστε) να επικρατήσει η λογική «όλα καλά» ή κατά το προσφιλέστερο «μεταξύ των τυφλών επικρατεί ο μονόφθαλμος». Σε μια τέτοια περίπτωση θα αποδειχθεί άλλη μια φορά ότι οι πολίτες ακόμη κι αν τους δοθεί η δυνατότητα να δώσουν ευκαιρία σε νέα πρόσωπα, αδυνατούν να απαρνηθούν τη λογική του γνωστού, του κολλητού, του «πελατειακού», όπως εύκολα θα περιγράφαμε. Εξάλλου με αυτά τα κριτήρια στην άκρη του μυαλού της κατεβαίνει για να ψηφίσει η πλειονότητα των πολιτών σε μια κοινωνία.

Μεταξύ μας... Ελπίδες κάθε φορά στην αρχή μιας τέτοιας διαδικασίας γεννιούνται πολλές. Καμιά όμως μέχρι τώρα δεν έφτασε στην πηγή.... Μπορεί να αλλάξει; 

Δείτε επίσης