Απόψεις

23/7/13 17:37

τελ. ενημ.: 23/7/13 17:37

Ποδοπάτημα στους νησιώτες

Είμαστε και εμείς ανάμεσα στα 11 εκατομμύρια Ελλήνων που ζουν σε αυτή τη χώρα. Μπορεί να νιώθουμε απομονωμένοι, αλλά δεν παύει να ζούμε εντός του κράτους που κατ’ ευφημισμό μας θεωρεί πολίτες του. 

Οι νησιώτες μπορεί να μην έχουμε life style, Mall, Vilage Cinema, ιδιωτικά νοσοκομεία, φθηνά εισιτήρια ή την ευκαιρία να πάμε κάπου για σκι ή για ορειβασία, έχουμε όμως το προνόμιο να ζούμε σε πόλεις που δεν φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε, να αναπνέουμε καθαρό αέρα, να ζούμε με ποιότητα που δύσκολα εντοπίζεις σε άλλο σημείο της χώρας.

Αυτοί λοιπόν είναι οι νησιώτες. Άνθρωποι της δουλειάς, που έμαθαν να επιβιώνουν με τα μισά πλεονεκτήματα από εκείνα που απολαμβάνουν οι κάτοικοι της ηπειρωτικής Ελλάδας, που αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, που βιώνουν στο πετσί τους ακόμη και το φθόνο – ακριβώς – επειδή η μοίρα τα έφερε να ζούμε σε τόπους που οι άλλοι πληρώνουν για να τους απολαύσουν.

Και τι κάνει άραγε το κράτος γι’ αυτό; Τι κάνει για να ανακουφίσει τους νησιώτες από τα μόνιμα προβλήματα;

Δεν υπάρχει απάντηση. Τα κάνει χειρότερα...

Δεν πάει πολύς καιρός που η Βουλή ψήφισε το νόμο για τη νησιωτικότητα. Θυμάστε, εκείνον που αναφέρει ρητά (νόμος είναι) ότι για οποιαδήποτε απόφαση του κράτους, θα πρέπει να λαμβάνονται ξεχωριστά οι επιπτώσεις που θα έχουν αυτές οι αποφάσεις στο νησιωτικό χώρο. Με λίγα λόγια, δεν μπορεί το κράτος να αποφασίζει για την Αθήνα και τη Χίο με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει να συνυπολογίζει τα προβλήματα και τις ιδιαιτερότητες που υπάρχουν και να προσαρμόζει ανάλογα τις αποφάσεις.

Σας πληροφορώ ότι στην αντίληψή μου δεν έχει πέσει τον τελευταίο καιρό Νομοσχέδιο που να έλαβε υπόψη την Νησιωτικότητα. Ούτε οι ίδιοι οι νησιώτες βουλευτές δεν την διεκδικούν. Τέτοια κατάσταση.

Που συνυπολόγισαν στα τελευταία νομοσχέδια (εκείνα που απέλυσαν καθηγητές, δημοτικούς αστυνόμους) τις διαφορετικές ανάγκες που προκύπτουν για τα νησιά. Πουθενά απολύτως. Τσουβαλιαστήκαμε γενικώς και αορίστως και την πληρώσαμε τη νύφη όπως όλοι. Καμιά μέριμνα, καμιά ενέργεια.

Το κράτος λοιπόν έχει γίνει εχθρός μας. Το κράτος έχει γίνει δυνάστης μας. Το κράτος αρνείται να μας εξυπηρετήσει, να μας υπηρετήσει, να μας άρει τα χρόνια προβλήματα μας. Κι όμως, εμείς από την άλλη πληρώνουμε φόρους, τέλη, χαράτσια, λογαριασμούς, αγόγγυστα, χωρίς να βγάζουμε τσιμουδιά. Πληρώνουμε με τον ίδιο τρόπο που πληρώνουν όλοι οι Έλληνες, ούτε μας χάρισαν, ούτε μας ευνόησαν, αν και έχουν ψηφίσει και νομοθετήσει για το ανάποδο.

Το πράγμα έχει αρχίσει και ξεφεύγει. Μεταμορφωνόμαστε σε κάτι άλλο. Η υποβάθμιση και η απαξίωση της πολιτείας απέναντί μας αυξάνεται. Με ποιους τρόπους θα στρέψουμε την προσοχή του κράτους πάνω μας δεν ξέρω, δεν μπορώ να σκεφτώ μέσα σε λίγες γραμμές.

Εσείς;

Σχόλια άρθρου: 0
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση