Άποψη

20/9/13 19:04

τελ. ενημ.: 20/9/13 19:04

Ελευθέρια Χίου: 10 Σεπτεμβρίου 1944

«Αλίμονο στα έθνη που ξεχνούν  την ιστορία τους, είναι καταδικασμένα σε αφανισμό. Στις ποικίλες αντίξοες δυσκολίες της ζωής του Ελληνικού  Έθνους αυτό που κράτησε μέχρι σήμερα ζωντανό και δυναμικό είναι οι ρίζες του».

Ήτανε πολύ πρωί της Κυριακής 10 Σεπτεμβρίου που οι Γερμανοφασίστες εγκατέλειπαν βιαστικά το νησί μας. Οι καμπάνες των εκκλησιών άρχισαν να ηχούν χαρμόσυνα, τουφεκιές από κυνηγετικά όπλα ηκούοντο, ο κόσμος ξεχύθηκε από τα σπίτια του στους δρόμους με ζητωκραυγές. Η πλατεία Πλαστήρα πλημύρισε. Ο βραχνάς της  γερμανικής σκλαβιάς τελείωσε. Το απόγευμα βρέθηκα κι εγώ στα προπύλαια της Νομαρχίας. Εδώ απέξω παρήλαυνε ο στρατός του ΕΛΑΣ μπροστά στους πρωτεργάτες της Αντίστασης.  Ο Καναβούτσης, ο Λοϊζος, ο Γλύκας , ο  Κουβελάς, ο Αμύγδαλος, ο Κοκκαλιάδης. Αλλά  και οι εκτελεσμένοι στο Κοντάρι μαζί με τον ήρωα Ιάσονα Καλαμπόκα,  νοερά στη σκέψη μας, παρίσταντο. Κι ο κόσμος χειροκροτούσε ξέφρενα. Δυστυχώς κανένα δημοσιογραφικό έντυπο ή ηλεκτρονικό μέσο από όσα μπόρεσα να διαβάσω , κανένας δάσκαλος ή καθηγητής δεν αναφέρθηκε μέχρι σήμερα στο ιστορικό γεγονός. Και η Δημαρχία για την κατ’έτος  καθιερωμένη τελετή, σιωπά. Γιατί άραγε;

Δείτε επίσης

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση