Άποψη

20/12/12 16:28

τελ. ενημ.: 20/12/12 16:28

Αμανή SOS

 
Μόλις «ηρέμησα» από δύο γεγονότα που έχουν σχέση με την ιδιαιτέρα μου Πατρίδα τη Χίο (ένα ευχάριστο: πανηγύρι Αγ. Νικολάου, έστω με κάποιες υπερβολές, και ένα δυσάρεστο: απώλεια προσφιλούς προσώπου) και διαβάζω στον ΠΟΛΙΤΗ (σελ. 4, Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012) τη φωνή απογνώσεως του συναδέλφου Δημοσθένη Βατίδη, Αγροτικού Ιατρού Κουρουνίων!
 
Επειδή, νομίζω, ότι δεν υπερβάλει, σκέπτομαι τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς οι υπόλοιποι (γιατροί και μη γιατροί) για να βοηθήσουμε και τον συνάδελφο και τους λίγους ντόπιους που έμειναν πίσω στα χωριά μας. Το επιχείρημα ότι «τα ίδια περάσαμε κι εμείς», οι παλαιότεροι γιατροί δηλ., δεν ισχύει διότι έχουμε 2012 και κάτι πρέπει να κάνουμε. Οι περισσότεροι από εμάς (τους γιατρούς εννοώ) περάσαμε δύσκολες στιγμές απομονωμένοι από το κέντρο. Όμως η περιοχή της Αμανής δεν είναι μικρό νησί του Αιγαίου αλλά ένα κομμάτι της Χίου που διαθέτει ένα δυναμικό 130 (περίπου;) γιατρών.
 
Ας απογαλακτιστούμε από την Κυβέρνηση των Αθηνών και ας προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε καταστάσεις όπως αυτή που περιγράφει ο συνάδελφος Δημοσθένης Βατίδης, χωρίς να περιμένουμε τον κ. Πατούλη (Πρόεδρο Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών) να το κάνει! Δεν χωρίζει θάλασσα την Αμανή από το κέντρο της Χίου (το Σκυλίτσειο Νοσοκομείο και τον Ιατρικό Σύλλογο). Ας μη μιλάμε άλλο για εθελοντισμό: ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΜΑΣ η στήριξη της υπαίθρου!...
 
Βλέπω στα χαρτιά μου ένα έντυπο που στην πάνω αριστερή γωνία γράφει: «Υπουργείο Αιγαίου – Επιστημονική Επιτροπή Μελέτης, Οργάνωσης και Παρακολούθησης Ιατρικών Αποστολών» και παράλληλα θυμάμαι ότι τις πρώτες μου άσπρες τρίχες τις έβγαλα στους κροτάφους μου στη Σαντορίνη, περιμένοντας το ελικόπτερο να πάρει τον άρρωστό μου – 45 χρόνια πριν!...