Παραπολιτικά

18/10/13 18:54

τελ. ενημ.: 18/10/13 18:54

Επανεκκίνηση ή αλλαγή έδρας

Δε μας φταίει σε τίποτα ο θεσμός να τον διασύρουμε είκοσι χρόνια τώρα απ’ τη δική μας ανικανότητα να τον βάλουμε σε τάξη. Το πάλεψαν κάποιες διοικήσεις, κάποιες άλλες το υπονόμευσαν, άκρη ποτέ δε βγήκε. Πάνω που πήγε να ανασάνει, προχθές, επίσημα πια, από το Δημοτικό Συμβούλιο, του ρίξαμε άλλη μια κατραπακιά και δύσκολα θα σηκώσει αξιόπιστα το κεφάλι.

Το έχω γράψει στο παρελθόν, επιμένω και τώρα. Βασικό πρόβλημα για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. δεν είναι ούτε οι διοικήσεις του, ούτε οι καλλιτεχνικοί διευθυντές του. Απ’ τα πόστα αυτά πέρασαν πρόσωπα που άλλοτε φιλότιμα προσπάθησαν κι άλλοτε το είδαν σαν το σανίδι σωτηρίας τους, με εξασφαλισμένους πόρους και προβολή για την πάρτη τους. Ρίζα κακού είναι η νοοτροπία που έχει ποτίσει το Θέατρο και η αδυναμία του να λειτουργήσει με όρους σταδιακής του οικονομικής αυτοτέλειας. Να απαντά, με πόρους που θα δημιουργεί, τα κενά που δημιουργεί η ροή ρευστότητας από Δήμο και Υπουργείο. Κάποιοι θεωρούν ότι είναι υποχρέωση όλων μας να τους ταϊζουμε και να τους ποτίζουμε όλο το χρόνο για να δουλεύουν δυο μήνες πριν και ένα μήνα κατά την παραγωγή θεατρικών παραγωγών. Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι είναι βιλαέτι τους και στη θέα των μανάδων, των συγγενών και της κλίκας ο κάθε δημοτικός παράγοντας οφείλει να στέκεται προσοχή.

Για να σταθεί αντάξιο ενός πολιτιστικού φορέα, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. χρειάζεται επανεκκίνηση. Να βρεθεί τρόπος να μεταταχθούν όλοι οι σημερινοί του υπάλληλοι, να το υπηρετήσουν πρόσωπα που δεν έχουν πάθη με ρίζες στο παρελθόν του, να βρεθεί η φόρμουλα να πληρώνει όσους δουλεύουν για αυτό με βάση τα πραγματικά μεροκάματα τους και να μπει … στα κόλπα της θεατρικής αγοράς κι όπως περιόδευσε επιτυχώς αλλά ιδιωτικώς ο «Σύντροφος Μεγαλειώτατος», το ίδιο να γίνεται και με τις δημοτικές παραστάσεις. Κάθε άλλη απόπειρα θα πέσει σύντομα στο κενό, θα γίνει για τα μάτια του κόσμου και όπου να ‘ναι θα λέμε πάλι «βοήθα Παναγιά».

Αν δεν είμαστε σε θέση να μπήξουμε βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο ας αφήσουμε το θεσμό να βρει το δρόμο του. Να καταλήξει στη Μυτιλήνη, τουλάχιστον να βλέπουμε μια – δυο παραγωγές το χρόνο χωρίς την τωρινή φαρσοκωμωδία. Αρκετά το ταλαιπωρήσαμε.

Σ.σ.: Από την πρόταση αλλαγής του προσωπικού εξαιρώ τον καλλιτεχνικό διευθυντή. Είμαι βέβαιος ότι αγαπά τη δουλειά του πολύ περισσότερο από άλλους προκατόχους του. Είμαι σίγουρος ότι μπορεί να προσφέρει. Αρκεί να αναλογιστεί ότι η δημοσιοποίηση των υπαρκτών προβλημάτων δεν είναι πάντα η ενδεδειγμένη επιλογή, όταν έχεις να κάνεις με έναν ήδη πολυτραυματισμένο χώρο. 

Σχόλια άρθρου: 0