Οικονομία

26/11/12 16:24

τελ. ενημ.: 27/11/12 17:54

«Να γίνουμε Ευρωπαίοι και στον καταναλωτισμό»

ΜΕ ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΘΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ Γ.Σ.Ε.Ε. ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΝΤΗΣ

Να ψωνίζουμε σε ημερήσια βάση με κατάλογο των απολύτως απαραίτητων καταναλωτικών αγαθών και να προστατευτούμε από την οικονομική λαίλαπα με πολύ καλή έρευνα αγοράς και κοινωνικές συνεργασίες. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικότερα την αισχροκέρδεια, αφού το κράτος δεν έχει την πολιτική βούληση ή και δεν μπορεί να μας προστατέψει.  

«Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Αυτό που μπορεί να προστατέψει τον καταναλωτή είναι η καλή έρευνα τιμών της αγοράς, να μην ψωνίζουμε σωρηδόν, όπως παλιά, ενισχύοντας την κερδοσκοπία», δηλώνει στον «π» ο Γιάννης Σαράντης, μέλος της Ένωσης Εργαζομένων Καταναλωτών της Γ.Σ.Ε.Ε..

«Πρέπει να μάθουμε να ψωνίζουμε τα απολύτως απαραίτητα που χρειαζόμαστε, ίσως και για την ίδια ημέρα μόνο, όπως κάνουν οι Ευρωπαίοι. Αυτή η πρακτική μπορεί να φέρει σε αδιέξοδο τους προμηθευτές, τα trust, τις ντόπιες και τις πολυεθνικές εταιρείες, που θα αναγκασθούν να συμπιέσουν τις τιμές τους για να προσελκύσουν τον καταναλωτή».

 

Δημιουργία trust

Η αγορά στην Ελλάδα είναι ολιγοπωλιακή και οι συμφωνίες των επιχειρηματιών «κάτω απο το τραπέζι» δημιουργούν πλέγματα ευθυγραμμιζόμενων τιμών, που τους δίνουν τη δυνατότητα να προστατεύονται από τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και να έχουν τα ίδια κέρδη σε όλα τα προϊόντα.

«Οι παρατηρήσεις τιμών των καλαθιών της νοικοκυράς στα σούπερ μάρκετ από τα Παρατηρητήρια Τιμών e-prices  τη Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή, έχουν αποδείξει ότι στις συνολικές τιμές τους δεν έχουν διαφορές μεγαλύτερες από τα 10 ή 20 λεπτά. Αυτό πιστοποιεί ότι η τιμολογιακή πολιτική τους είναι συμφωνημένη για να μη χάνουν ποτέ και να μη θίγονται μεταξύ τους. Η τακτική αυτή είναι πιο διακριτή στα γαλακτοκομικά, όπου  έχει δημιουργήσει trust. Δεν περιορίζονται μόνο στο ότι  πουλάνε όλοι στην ίδια περίπου υψηλή τιμή, αλλά κερδοσκοπούν κι από τους κτηνοτρόφους, οι οποίοι υποκύπτουν στον εκβιασμό και τους  πουλάνε  τα προϊόντα σε εξευτελιστικές τιμές για να μην τους μείνουν απούλητα!  Στα αγροτικά προϊόντα αισχροκερδεί ο έμπορος διακίνησης. Οι αγρότες δεν κόβουν τιμολόγια πώλησης στους μεσάζοντες, επειδή δεν τηρούν βιβλία εσόδων – εξόδων, με αποτέλεσμα να έχουν τη δυνατότητα υπερτιμολόγησης οι έμποροι, αφού κόβουν οι ίδιοι τιμολόγια για τις επιχειρήσεις τους».

Υπάρχουν τρομακτικές στρεβλώσεις και ολιγοπωλιακές καταστάσεις, σε ένα κράτος που έχει επιλέξει να θεσμοθετεί εις βάρος των πολιτών και  να παίζει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου στον τομέα του ελέγχου των επιχειρήσεων και των νόμων που θεσπίζει.                    

«Το κράτος δε μπορεί πλέον να είναι παρατηρητής σε όλα αυτά. Ειδικότερα σε περιόδους κρίσης θα πρέπει να καθορίσει κανόνες. Υπάρχει ο νόμος 2251/92 που έχει τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά, αλλά δεν είναι ισχυρός, αφού δεν υπάρχουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί που θα μπορούν να ελέγξουν την αγορά στα επίπεδα τιμών, αγορανομίας και υγειονομικών θεμάτων. Η αγορά πρέπει να είναι ελεύθερη, αλλά δεν μπορεί να είναι ασύδοτη.

Εδώ πρέπει να επέμβει το κράτος με ελεγκτικούς μηχανισμούς και αυστηρό ποινολόγιο».

 

Άτακτη υποχώρηση

Ο  Γ. Σαράντης αποδέχεται  τις ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος, που έχει ευτελιστεί υπηρετώντας πολιτικά και προσωπικά συμφέροντα, ή έχει αποδειχθεί ανίκανο να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ρόλου του και πολύ περισσότερο να εμπνεύσει τον κόσμο.                                                                                                                             

«Οι  πολίτες δεν εμπιστεύονται πια «το κράτος του συνδικαλισμού και των συνδικαλιστών». Βρισκόμαστε σε φάση άτακτης υποχώρησης. Η κρίση αποδομεί  όλα τα πολιτικά συστήματα, ανάμεσα σε αυτά και τα συνδικάτα, που είναι ένας από τους θεσμούς και μηχανισμούς του συστήματος. Στη συνείδηση του κόσμου έχει καταγραφεί ότι το συνδικαλιστικό κίνημα είναι ένα μέρος του προβλήματος, έχει συντελέσει και αυτό στη δημιουργία του».

Όμως δεν παύει να υποστηρίζει ότι, παρά τα σοβαρά λάθη που έχουν κάνει, τα συνδικάτα είναι η μόνη λύση στο πρόβλημα. «Η πρώτη Ένωση Καταναλωτών δημιουργήθηκε στην Αμερική το 1929, την περίοδο της χειρότερης οικονομικής κρίσης που έχει γνωρίσει η πρωτεύουσα του καταναλωτισμού. Αυτό πιστοποιεί ότι τα κοινωνικά κινήματα αναπτύσσονται σε περιόδους κρίσης και ένα από αυτά είναι και τα καταναλωτικά κινήματα, είναι οι Ενώσεις Καταναλωτών. Διαχρονικά το συνδικαλιστικό κίνημα, όταν αφυπνίζεται, έχει τη δυνατότητα να καθορίζει τις εξελίξεις και να  δημιουργεί καλύτερες προοπτικές για τους εργαζόμενους», επισημαίνει, καλώντας τον κόσμο να προστατευθεί από τη λαίλαπα που κατατρώει τις σάρκες του, ενισχύοντας με την παρουσία και καθοδηγώντας με τη σωστή και επιλεγμένη στόχευση του τα υγιή συνδικαλιστικά κινήματα.