Κοινωνία

9/4/14 11:44

τελ. ενημ.: 9/4/14 11:44

Όχι στην υποχρεωτική αξιολόγηση

ΑΠΟ ΤΟ 1οΕΠΑΛ ΚΑΡΔΑΜΥΛΩΝ

Με επιστολή του προς τη διευθύντρια Εκπαίδευσης, την οποία κοινοποιεί στην ΕΛΜΕ και στην ΟΛΜΕ ο διευθυντής του 1ου ΕΠΑΛ Καρδαμύλων τάσσεται κάθετα αντίθεος με την αξιολόγηση που προωθείται από το υπουργείο παραθέτοντας μια σειρά από παιδαγωγικούς συνδικαλιστικούς αλλά και ουσιαστικούς και οικονομικούς λόγους. Αναλυτικά στην επιστολή του ο κ. Λιγνός  και καταλήγοντας ότι η απόφαση του συλλόγου διδασκόντων του σχολείου του είναι να μη συγκροτήσει ομάδες εργασίας και να μη συμμετέχει στην αξιολόγησ,  σημειώνει:
1. Η πολιτική αξιολόγησης που επιχειρείται, εγκαθιστά μια διαδικασία ιεραρχικής επιτήρησης και ολοκληρωτικού, αυταρχικού ελέγχου με στόχο τη συρρίκνωση του δημόσιου χαρακτήρα του σχολείου και τη σταδιακή μείωση του αριθμού των εκπαιδευτικών.Προς αυτήν την κατεύθυνση συνηγορεί η προβλεπόμενη χρηματοδότηση των σχολείων ανάλογα με τη βαθμολογία τους στη διαδικασία της αξιολόγησης και η εξάρτηση της υπηρεσιακής εξέλιξηςή μη των εκπαιδευτικών (προαγωγή, στασιμότητα, κινητικότητα, διαθεσιμότητα και απολύσεις) από τον βαθμό της «επίδοσής» τους.
2. Η επιβολή και εφαρμογή ενιαίων κριτηρίων σε όλα τα σχολεία της χώρας δημιουργεί από μόνη της ικανές προϋποθέσεις για προβληματικές κρίσεις και αξιολογήσεις. Ο χώρος της εκπαίδευσης δομείται κυρίως με ποιοτικά και όχι ποσοτικά χαρακτηριστικά και κριτήρια: ο αριθμός και το επίπεδο των μαθητών σε κάθε τάξη, ο τύπος του σχολείου (ολιγοθέσιο ή πολυθέσιο), ακόμη και η γεωγραφική κατανομή των σχολείων (αστικό κέντρο ή επαρχία, δυσπρόσιτες περιοχές, στα αστικά κέντρα: προάστια ή υποβαθμισμένες περιοχές) η κοινωνική –ταξική διαστρωμάτωση, διαμορφώνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την καθημερινή εκπαιδευτική πράξη και το παραγόμενο αποτέλεσμα : τα ποσοστά της σχολικής διαρροής, οι βαθμολογικές επιδόσεις των μαθητών,  καθώς και η επιτυχής ολοκλήρωση της ύλης ανά μάθημα και τάξη, δεν αποτελούν απλά νούμερα σε μια εξίσωση με ίσους όρους, αλλά καθορίζονται από τους προαναφερθέντες παράγοντες και δείχνουν το μέγεθος της καθημερινής, επίπονηςκαι με θυσίες εμπλοκής των εκπαιδευτικών στη σχολική τάξη.
3. Αντί λοιπόν το Υπουργείο να αναγνωρίσει τις πολλαπλές αυτές παραμέτρους, να σταθεί δίπλα στους εκπαιδευτικούς για το πολυδιάστατο παιδαγωγικό και κοινωνικό έργο που προσφέρουν, βάλλει εναντίον τους, αποδυναμώνοντας την υπόσταση και το λειτούργημά τους, αλλά βάλλει και εναντίον των σχολείων και των μαθητών τους, επιχειρώντας να τους κατατάξει σε μαθητές και σχολεία α΄ και β΄κατηγορίας.
4. Η εξατομίκευση της αξιολόγησης (το ζητούμενο από την πολιτεία είναι η εξατομίκευση της ευθύνης), επιτείνει τον ανταγωνισμό στο σχολείο, εισάγει τους νόμους της ελεύθερης αγοράς στην εκπαίδευση, θεσμοθετεί την πολιτική του φόβου και της «συμμόρφωσης» - πειθαρχίας, αναστέλλει τη δημιουργικότητα και την πρωτοβουλία ως παράγοντες εμπλουτισμού της παιδαγωγικής πράξης και υπονομεύει τις διαδικασίες συλλογικότητας μέσα στο σχολείο αλλά και μεταξύ των σχολείων.
5. Την ίδια στιγμή που καταργούνται ή συγχωνεύονται οργανισμοί, καθιερώνεται νέος πολυδάπανος μηχανισμός (Ανεξάρτητη Αρχή, Παρατηρητήριο Αξιολόγησης,  Δίκτυο Πληροφόρησης, Επιτροπές Αξιολόγησης, κ. α.) με αποκλειστική ευθύνη την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και των σχολικών μονάδων. Το κόστος είναι τεράστιο: ανθρώπινο δυναμικό, χρόνος και ενέργεια αφιερώνονται σε μια διαδικασία που υπονομεύει την εκπαιδευτική - παιδαγωγική πράξη και διαβρώνει την ανθρωποκεντρική της φύση και υπόσταση. Τα κονδύλια αυτά- 9 εκατομμύρια ευρώ- θα μπορούσαν  να διατεθούν στα δημόσια σχολεία της χώρας για την κάλυψη των τεράστιων αναγκών τους.
Συνολικά θεωρώ  αφενός, ότι η αξιολόγηση νοείται μόνο ως ανατροφοδότηση, υφίσταται στη λειτουργία των σχολείων μέσω του προγραμματισμού και μια σειρά δράσεων που μόνο το Υπουργείο αγνοεί,  θα έπρεπε να προσφέρεται  για τη συνεχή στήριξη και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, και ο ρόλος της να είναι συμβουλευτικός και ανατροφοδοτικός, όχι ελεγκτικός και τιμωρητικός,  αφετέρου ότι σήμερα η επιχειρούμενη αξιολόγηση προσβλέπει όχι στην επαγγελματική, επιστημονική και παιδαγωγική εξέλιξη των εκπαιδευτικών και του έργου τους, αλλά στη βαθμολογική τους καθήλωση, τη φίμωση της φωνής εκπαιδευτικών και μαθητών, την περαιτέρω συρρίκνωση των πόρων για την παιδεία και τη νομιμοποίηση των απολύσεων, την κοινωνική συμμόρφωση.
 

Δείτε επίσης

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση