Άποψη

18/7/16 12:55

τελ. ενημ.: 18/7/16 12:56

Οι 15 επιλογές και η δουλειά που ΔΕΝ γίνεται

Αν υποθέσουμε ότι ο μέσος Χιώτης ζει 80 χρόνια και η πρώτη φορά που ψηφίζει είναι στα 18 του, ας θεωρήσουμε λογικό ότι θα προλάβει να ψηφίσει 15 φορές στη ζωή του για κυβέρνηση ή για το αντίστοιχο τοπικό διοικητικό σχήμα (Δήμο – Περιφέρεια).

Αυτές οι 15 φορές, δεν υπολογίζω έκτακτες εκλογές ή άλλες εξελίξεις που μπορούν να ανατρέψουν το παραπάνω νούμερο, είναι αρκετές για να έχει συμβάλει με τις επιλογές που έχει κάνει στην αντίστοιχη αναβάθμιση ή υποβάθμιση της καθημερινότητάς του ή της διαβίωσής του συνολικά σε κάθε τομέα.

15 φορές στη ζωή μας περνάμε πίσω από ένα παραβάν καλλιεργώντας ελπίδες ότι την επόμενη φορά που θα ξαναβρεθούμε στο ίδιο σημείο τα πράγματα θα είναι καλύτερα, ωστόσο, αυτή η «κάθε φορά» έχει το ίδιο κοκτέιλ συναισθημάτων και συνήθως η γεύση που μένει είναι πικρή.

Στα χρόνια που πέρασαν προκλήθηκαν τα ελάχιστα δυνατά κατά γενική ομολογία. Για να το θέσω ελαφρώς διαφορετικά, προκλήθηκαν τα αναγκαία και αυτά κακήν κακώς.

 Λίγες από τις 15 επιλογές μας δέχθηκαν ή θα δεχθούν να βάλουν βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο των τοπικών προβλημάτων, ελάχιστοι θα καταφέρουν να ξεχωρίσουν για την επιμονή τους στην τήρηση των προεκλογικών συμφωνηθέντων, ακόμη πιο λίγοι θα μείνουν στην τοπική πολιτική και διοικητική ιστορία για την τόλμη τους να προκαλέσουν τομές αναγκαίες στην εξέλιξη του τόπου μας, του νησιού μας, σε γενναίες αλλαγές.

Δεν υπάρχει εν τω μεταξύ κάποια έρευνα που να αποδεικνύει ότι την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών διακατέχει αίσθημα απογοήτευσης. Πιθανά σε ένα μικρό τόπο όπως η Χίος ουδέποτε και να χρειάστηκε. Συζητάμε αρκετά μεταξύ μας για να διαπιστώνουμε άμεσα το βάλτο που συν- διαμορφώσαμε με τις επιλογές μας εντοπίζοντας κάθε φορά ότι τα περιθώρια για... εξέλιξη είναι και πάλι ελάχιστα.

Μπορεί όμως αυτό να αποτελεί ένα άλλοθι για οποιαδήποτε διοίκηση; Μια ωμή παραδοχή ότι εφόσον η κοινωνία δεν απαιτεί καλύτερα πράγματα, δεν διεκδικεί, συμπεριφέρεται με το χείριστο τρόπο στο δημόσιο βίο, στην δημοτική ή δημόσια περιουσία, αυτό φτάνει και περισσεύει για να μην της αξίζει κάτι καλύτερο;

Έχω την πεποίθηση ότι ανάμεσα σε αυτά τα δύο, στον πολίτη και στην διοίκηση βρίσκονται όλες εκείνες οι απαντήσεις που μας ορίζουν. Αποτέλεσμα πάντα των 15 επιλογών...

Το νησί αγκωμαχεί και στενάζει.

Η καθημερινότητα σε όποιο τομέα κι αν πάρεις ως παράδειγμα παρουσιάζει θεμελιώδεις ελλείψεις που καλύπτονται κάτω από το χαλάκι της οικονομικής στενότητας και των μικρών περιθωρίων ελιγμού για αλλαγές. Βάζω ως μία ακόμη παράμετρο και την απάθεια των αιρετών που μπαίνουν στη νιρβάνα της συνήθειας και αργά ή γρήγορα συστηματοποιούνται....παραπέμποντας τις αναγκαίες παρεμβάσεις κάπου στο μέλλον. Είναι οι ίδιοι που πριν κάποιους μήνες καταδίκαζαν την στασιμότητα. Σήμερα την απενοχοποιούν.

Εδώ λοιπόν απαιτείται, όσο πιο σύντομα γίνεται, ένα ξεκαθάρισμα πρωτοβουλιών.

Η Δημοτική Αρχή οφείλει να δώσει στίγμα προς τα που στρέφει το καράβι. Που το πάμε.

Με τσαλαβουτήματα λίγο από δω και λίγο από κει η δουλειά δεν προχωρά. Ας μην συζητήσουμε βέβαια και το γεγονός ότι σχεδόν το 1/3 της πλειοψηφίας Βουρνού είναι χαμένο από την μέρα που εκλέχθηκε. Άφαντο.  

Υπάρχει κάποιες που να μην καταλαβαίνει ότι είδαν το δέντρο και έχασαν το δάσος; Υπάρχει κάποιος που δεν αντιλαμβάνεται ότι η καθημερινή μάχη με τα προβλήματα έχει χαθεί; Υπάρχει κανείς που να μην αντιλαμβάνεται το πόσο «αφιλόξενη» από πλευράς υποδομών είναι η πρωτεύουσα;

Τι να τους κάνεις του 40 συμβούλους, τους άλλους 10 συνεργάτες αν δεν μπορείς να βάψεις μια διάβαση; Αν δεν μπορείς να συνεννοηθείς με τους φορείς ελέγχου (Τροχαία και Λιμενικό) για να υπάρχει τάξη στην πόλη; Αν δεν αλλάζεις μια λάμπα, αν δεν παρεμβαίνεις στις καταλήψεις πεζοδρομίων;

Αυτά μας είπαν όμως προεκλογικά....

Κι ύστερα ήρθαν τα μεγάλα. Σχέδια επί σχεδίων και αναπτυξιακά οράματα που θα ολοκληρώσουν τα παιδιά των παιδιών μας.

Προλαβαίνουν όμως. Και να σώσουν την κατρακύλα της καθημερινότητας και να μειώσουν την άσκοπη προβολή τους στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για να στρωθούμε όλοι στη δουλειά.

Δουλειά που να φαίνεται, δουλειά που να μείνει. Με αυτά θα τους κρίνει ο κόσμος. Όλοι μας. 

Δείτε επίσης