Άποψη

4/4/13 12:04

τελ. ενημ.: 4/4/13 12:04

Να τιμηθεί ο Χιώτης αγωνιστής Δ. Μπάτσης

Το Δημοτικό Συμβούλιο Χίου να πάρει πρωτοβουλία και να ονομάσει ένα δρόμο «Δημήτρη Μπάτση» στη μνήμη του ήρωα συμπατριώτη μας.

Ο Δημήτρης Μπάτσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916. Ο πατέρας του, Ναύαρχος Α. Μπάτσης, ήταν από τα Ψαρά και η μητέρα του, Αν. Πρίντεζη, από τη Σύρο. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικά και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη Μαρξιστική θεωρία. Υπήρξε αρχικά συντάκτης και υπεύθυνος σύνταξης στο δεκαπενθήμερο επιστημονικό περιοδικό «Ανταίος» (1945-1951), που στηριζόταν από το ΚΚΕ, ενώ από το 6ο τεύχος του ήταν εκδότης και διευθυντής. Φοίτησε στο Βαρβάκειο Σχολείο και σύμφωνα με τη μαρτυρία της κόρης του Ελένης Μπάτση, σπούδασε Νομικά και Οικονομικά και μιλούσε άριστα Γαλλικά και Αγγλικά. Ήταν μάχιμος δικηγόρος, όμως ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη Μαρξιστική θεωρία και μελέτησε με δική του πρωτοβουλία, κοινωνιολογία και οικονομικά.

Εκτελέστηκε με την κατηγορία της κατασκοπίας στις 30 Μαρτίου 1952, στις 4 περίπου ξημέρωμα Κυριακής, υπό το φως των προβολέων των στρατιωτικών αυτοκινήτων, μαζί με τους Νίκο Μπελογιάννη, Ηλία Αργυριάδη και Νίκο Καλούμενο.

Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική. Ο Δημήτρης Μπάτσης εκτελέστηκε γιατί αποκάλυψε με το βιβλίο του «Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα» [εκδόσεις «Τα νέα βιβλία Α.Ε.», εκδοτικός οίκος του ΚΚΕ, Αθήνα, Μάιος 1947 και επανέκδοση από τον Κέδρο το 2004, 576 σελίδες και τιμή 50 ευρώ] την περιβόητη «σύμβαση Cooper» (υπεγράφη το 1940 και έληξε τον Δεκέμβρη του 2010) που εκχωρούσε την πλήρη αξιοποίηση και εκμετάλλευση ολόκληρου του ορυκτού πλούτου της χώρας μας καθώς και του υδάτινου πλούτου σε ένα  consortium Αμερικανικών εταιρειών. Ο τίτλος της σύμβασης (αναγκαστικός νόμος 2220/1940 ΦΕΚ 65/Β/ 17-2-1940) ήταν «Περί κυρώσεως συμβάσεως δια την παραχώρησις υδραυλικής δυνάμεως Αχελώου ποταμού» (υπάρχει στο διαδίκτυο και μπορεί πλέον να διαβαστεί) όμως στην πραγματικότητα στο δεύτερο μέρος της σύμβασης ορίζεται η πλήρης και αποκλειστική εκμετάλλευση των «στρατηγικών ορυκτών» της χώρας μας.

Το μνημειώδες έργο του «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα», ασχολείται με την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πόρων, το οικονομικό σχέδιο για την εκβιομηχάνιση και τη βιωσιμότητα. Διατυπώνει καίριες επισημάνσεις για τις δυνατότητες της βαριάς μεταλλουργικής και χημικής βιομηχανίας στη χώρα. Η κύρια οικονομική θέση του Μπάτση επικεντρώνεται στη βαριά βιομηχανία ως βασικό συντελεστή στην εσωτερική συγκρότηση και την οικονομική ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας. Με επιστημονική επάρκεια και γνώση εξετάζει την αξιοποίηση των παραγωγικών πόρων, το οικονομικό σχέδιο για την εκβιομηχάνιση και την εκβιομηχάνιση και βιωσιμότητα.

Το μνημειώδες έργο του «Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα», είναι σήμερα επίκαιρο όσο ποτέ, μια και η συζήτηση για τον ορυκτό και ενεργειακό πλούτο της χώρας έχει αναθερμανθεί, λόγω της αποκάλυψης ότι η χώρα μας διαθέτει διάφορα και πολύτιμα ορυκτά και μάλιστα σε τεράστιες ποσότητες.

Εν κατακλείδι και στη μνήμη του συμπατριώτη μας αγωνιστή της Δημοκρατίας και της προόδου, Δημήτρη Μπάτση, θέλω να σημειώσω τα παρακάτω:

Η χώρα μας είναι πλούσια σε ορυκτό πλούτο και θα έπρεπε να έχει ήδη και να στηρίζει βαριά βιομηχανία που αποτελεί την εγγύηση της ανάπτυξης μιας χώρας. Θα μπορούσε να παράγει και να εξάγει πρώτες ύλες και μεταποιημένα προϊόντα, ανταγωνίσιμα με πολύ χαμηλό κόστος. Αυτό όμως τα μεγάλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν το θέλουν γιατί περιορίζει την μονοπωλιακή τους δράση, την οποία εξασφαλίζουν με τις διάφορες ντιρεκτίβες και γι αυτό ενώ υπήρχε έστω και μια υποτυπώδεις βιομηχανική ανάπτυξη τις δεκαετίες ‘60 και ’70, μετά την είσοδο στον ΕΟΚ, η χώρα μας αποβιομηχανοποιήθηκε.

Η χώρα μας διαθέτει φυσικό πλούτο, ήλιο και θάλασσα, αέρα και γεωθερμικά πεδία και θα έπρεπε να στηρίζει την ενεργειακή της πολιτική σε αυτές τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως μας θέλει σερβιτόρους και καμαριέρες γι αυτό και βάζει φραγμούς στην αξιοποίηση των εναλλακτικών μορφών ενέργειας (βλέπε την γραφειοκρατία αλλά και τη φορολόγηση των φωτοβολταϊκών πάρκων).

Η χώρα μας διαθέτει πλούσιες γεωργικές εκτάσεις και θα μπορούσε με την αγροτική παραγωγή όχι μόνο να δημιουργεί επάρκεια διατροφικών αγαθών αλλά και να στηρίζει εξαγωγές αλλά και βιομηχανική παραγωγή, όπως γινόταν παλιότερα. Οι Χιώτες για πάρα πολλά χρόνια στηρίζονταν στο εμπόριο εσπεριδοειδών. Ο Θεσσαλικός Κάμπος στήριξε της ζυθοποιίες και η ΦΙΞ, η Άλφα και άλλες μπύρες εξάγονταν και στο εξωτερικό. Ο Θεσσαλικός Κάμπος πάλι στήριζε μια ολόκληρη κλωστοϋφαντουργία, που ήταν η πρώτη της Ευρώπης. Τα μεγάλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν το θέλουν, γιατί περιορίζει τη μονοπωλιακή τους δράση την οποία εξασφαλίζουν με τις διάφορες ντιρεκτίβες και γι αυτό, ενώ υπήρχε μια ανεπτυγμένη αγροτική παραγωγή, μετά την είσοδο στον ΕΟΚ η χώρα μας αποαγροτοποιήθηκε.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η καταστροφή της χώρας μας. Η αποχώρηση από αυτή και η επιστροφή στη δραχμή μόνο όφελος μπορεί να προσφέρει. Τα πρόσφατα γεγονότα της Κύπρου έδειξαν ότι ο πάτος που ονειρεύονται να μας πάνε συνίσταται στο κούρεμα των καταθέσεων, δηλαδή στο ασύστολο κλέψιμο των κόπων μιας ζωής, στη παιδική εργασία και στα ταξικά σχολεία, όπου μόνο τα παιδιά των πλουσίων θα μπορούν να μορφώνονται και στην πικρή ζωή με ξυπόλυτα παιδιά και κουρελιασμένα ρούχα. Σήμερα, εικοστό πρώτο αιώνα, ακόμα και στη Χίο υπάρχουν παιδιά που οι γονείς τους δεν τα στέλνουν σχολείο, γιατί τα χρειάζονται στην δουλειά τους και δεν μπορούν να πληρώσουν άλλους εργάτες. Χρόνο με το χρόνο μας δίνουν να καταλάβουμε  ότι τον πάτο τον μετράνε με δεκαετίες προς τα πίσω.

Γι αυτό, όλοι μαζί, όπου βρεθούμε και όπου σταθούμε να βροντοφωνάζουμε: «Έξω τώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιστροφή στη δραχμή». Με καταλήψεις σε όλα τα δημόσια κτήρια να καταλύσουμε το υπάρχον κράτος και μέσα από λαϊκές συνελεύσεις και επιτροπές να εγκαθιδρύσουμε τη λαϊκή εξουσία και να βάλουμε τη χώρα μας σε μια πορεία ανασυγκρότησης και προόδου με κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Τώρα πια η στήριξη κομμάτων που επαγγέλλονται την ανάπτυξη μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αφέλεια αλλά και αυτοκαταστροφή. Είναι εγκληματική ενέργεια εναντίων όλων μας και ιδιαίτερα των παιδιών μας και των νέων που ονειρεύονται ένα διαφορετικό δίκαιο και αξιοκρατικό μέλλον.

Δείτε επίσης