Παρακολούθησα τη συνέντευξη του Δημάρχου Χίου κ. Γιάννη Μαλαφή.
Και πραγματικά αναρωτήθηκα αν ζούμε στην ίδια Χίο.
Άκουσα έναν Δήμαρχο που δηλώνει ότι προλαβαίνει να είναι Δήμαρχος, να καλύπτει αρμοδιότητες Αντιδημάρχων, να αναλαμβάνει επιπλέον καθήκοντα και να κάνει, όπως χαρακτηριστικά είπε, «κι άλλα τόσα».
Άκουσα έναν Δήμαρχο που εμφανίζεται βέβαιος ότι η Χίος βρίσκεται στον σωστό δρόμο.
Που μιλά για έργα δεκάδων εκατομμυρίων.
Που μιλά για δημόσιες επενδύσεις 10 εκατομμυρίων ευρώ στην Αμανή.
Που μιλά για τη λεγόμενη «ρήτρα Αμανής».
Που διαβεβαιώνει ότι, στο τέλος της θητείας του, η Χίος θα δει έργα που ζητούσε σαράντα χρόνια.
Και τότε κοιτάζω γύρω μου.
Και αναρωτιέμαι:
Σε ποια Χίο αναφέρεται;
Στη Χίο που ακόμη παλεύει με τα προβλήματα του νερού;
Στη Χίο που άκουσε υποσχέσεις για νερό στις βρύσες και εξακολουθεί να περιμένει;
Στη Χίο που συνεχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα καθαριότητας;
Στη Χίο που βλέπει γειτονιές και χωριά να περιμένουν τα αυτονόητα;
Ή μήπως πρόκειται για μια άλλη Χίο, που υπάρχει μόνο στις συνεντεύξεις και στα δελτία Τύπου;
Γιατί υπάρχει και η πραγματική Χίος.
Η Χίος που ζουν οι πολίτες.
Και μέσα σε αυτήν τη Χίο υπάρχει και η Αμανή.
Η Αμανή που κάηκε.
Η Αμανή που δοκιμάστηκε.
Η Αμανή που ακούει συνεχώς ότι αποτελεί προτεραιότητα, αλλά συνεχίζει να περιμένει ακόμη και τα αυτονόητα.
Η Αμανή που ακόμη περιμένει μια παιδική χαρά για τα παιδιά της.
Η Αμανή που ακόμη περιμένει επαρκή και ασφαλή φωτισμό στα χωριά της.
Η Αμανή που ακόμη περιμένει τα στοιχειώδη.
Η Αμανή που άκουσε για «ρήτρα Αμανής».
Η Αμανή που άκουσε για επενδύσεις εκατομμυρίων.
Η Αμανή που άκουσε για σχέδια, εξαγγελίες και μεγάλες δεσμεύσεις.
Και η οποία εξακολουθεί να περιμένει να δει στην πράξη όσα ακούει εδώ και μήνες.
Γιατί η αλήθεια είναι μία.
Η Αμανή δεν χρειάζεται άλλες ανακοινώσεις για τη ρήτρα Αμανής.
Χρειάζεται να τη δει.
Δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες.
Χρειάζεται αποτέλεσμα.
Και αν πραγματικά υπήρχε ρήτρα Αμανής, τότε η συζήτηση δεν θα έπρεπε να περιορίζεται στα αυτονόητα.
Θα έπρεπε να αφορά την ανάπτυξη.
Θα έπρεπε να αφορά το μέλλον.
Θα έπρεπε να αφορά έργα που μπορούν να αλλάξουν πραγματικά την πορεία του τόπου.
Τη μαρίνα των Λιμνιών.
Το υδροθεραπευτήριο στα Αγιάσματα.
Τη Μονή Μουνδών.
Την ανάδειξη της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Αμανής.
Την ενίσχυση του τουρισμού.
Τη στήριξη της γεωργίας.
Τη στήριξη της κτηνοτροφίας.
Τη δημιουργία πραγματικών προοπτικών, ώστε νέοι άνθρωποι να μπορούν να μείνουν στον τόπο τους.
Αυτή είναι η συζήτηση που θα έπρεπε να κάνουμε.
Όχι αν θα έχουμε μια παιδική χαρά.
Όχι αν θα έχουμε φως.
Όχι αν θα έχουμε τα στοιχειώδη.
Γιατί ένας τόπος που παλεύει ακόμη για μια παιδική χαρά, για φως και για τα αυτονόητα δεν μπορεί να ακούει μαθήματα για επενδύσεις εκατομμυρίων.
Και η Αμανή αξίζει πολύ περισσότερα από αυτό.
Και ύστερα υπάρχει το θέμα του αντιμονίου.
Ένα θέμα για το οποίο οι κάτοικοι της Αμανής ζητούσαν από την πρώτη στιγμή μια ξεκάθαρη θέση.
Ένα καθαρό «όχι».
Αντί γι’ αυτό, για μήνες ακούγαμε για διαβουλεύσεις.
Για συζητήσεις.
Για διαχείριση της κατάστασης.
Για το πώς θα προχωρήσει το θέμα.
Μέχρι που μίλησε ο λαός της Χίου, κύριε Δήμαρχε.
Μέχρι που γέμισε η πλατεία.
Μέχρι που χιλιάδες Χιώτες βγήκαν στον δρόμο και έστειλαν ένα μήνυμα που δεν μπορούσε πλέον κανείς να αγνοήσει.
Ότι η Αμανή δεν είναι μεταλλείο.
Ότι η Χίος δεν είναι αποικία.
Ότι υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία προηγείται των πολιτικών της εκπροσώπων.
Το «όχι» στο αντιμόνιο δεν γεννήθηκε στα γραφεία.
Γεννήθηκε στην πλατεία.
Και τότε, ξαφνικά, άρχισαν να αλλάζουν οι θέσεις.
Όχι γιατί άλλαξε η πραγματικότητα.
Αλλά γιατί η κοινωνία επέβαλε την πραγματικότητα.
Στη συνέντευξη ακούσαμε επίσης τον Δήμαρχο να απαντά σε ερωτήσεις για το πόρισμα της φωτιάς.
Δεν θα μπω στην ουσία μιας διαδικασίας που βρίσκεται στα χέρια της Δικαιοσύνης.
Θα σταθώ όμως σε κάτι άλλο.
Δέκα μήνες μετά την καταστροφή, το ερώτημα των κατοίκων δεν είναι ποιος γνωρίζει το πόρισμα και ποιος όχι.
Το ερώτημα είναι τι έγινε για να προστατευθεί η Αμανή.
Τι έγινε μετά τη φωτιά.
Τι έγινε για τους ανθρώπους που επλήγησαν.
Και εκεί, δυστυχώς, οι απαντήσεις παραμένουν λίγες.
Όπως λίγες παραμένουν και οι απαντήσεις της κυβέρνησης.
Από τον Οκτώβριο στον Φεβρουάριο.
Από τον Φεβρουάριο στον Μάιο.
Από τον Μάιο στον Σεπτέμβριο.
Συσκέψεις.
Συναντήσεις.
Κυβερνητικά κλιμάκια.
Δεσμεύσεις.
Υποσχέσεις.
Λόγια.
Λόγια.
Λόγια.
«Λόγια ψεύτικα», όπως λέει και το τραγούδι.
Κάθε φορά τα ίδια.
Και κάθε φορά μια νέα ημερομηνία.
Ένα νέο χρονοδιάγραμμα.
Μια νέα υπόσχεση.
Οι πυρόπληκτοι δεν μπορούν να ζήσουν με χρονοδιαγράμματα.
Ζουν με ανάγκες.
Η Αμανή όμως δεν ζει με υποσχέσεις.
Οι άνθρωποί της δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους με ανακοινώσεις.
Δεν ξαναχτίζουν τις ζωές τους με φωτογραφίες.
Δεν αποκαθιστούν τις ζημιές τους με δελτία Τύπου.
Και ξέρετε ποια είναι η πιο πικρή κουβέντα που ακούγεται πλέον στην Αμανή;
«Μακάρι να γίνουν εκλογές, μπας και θυμηθούν να μας πληρώσουν».
Θλιβερό.
Αλλά αληθινό.
Κι όμως, παρά την απογοήτευση, παρά την εγκατάλειψη, παρά τις υποσχέσεις που διαρκώς μετατίθενται, η Αμανή παραμένει όρθια.
Γιατί κάποιοι βλέπουν την Αμανή ως έναν τόπο προς διαχείριση.
Εμείς τη βλέπουμε ως τον τόπο μας.
Και γι’ αυτό δεν πρόκειται να σταματήσουμε.
Γιατί αν σήμερα η Αμανή στέκεται ακόμη όρθια, δεν είναι χάρη σε όσους τη θυμούνται στις συνεντεύξεις.
Είναι χάρη σε όσους την υπηρετούν κάθε μέρα της ζωής τους.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν αυτόν τον τόπο, που παλεύουν γι’ αυτόν τον τόπο και που αρνούνται να τον παραδώσουν στη λήθη, η Αμανή θα συνεχίσει να υπάρχει.
Όχι όπως τη σχεδιάζουν κάποιοι.
Αλλά όπως την ονειρεύονται και τη δικαιούνται οι άνθρωποί της.
Ζωντανή.
Με αξιοπρέπεια.
Με προοπτική.
Την Αμανή μας.
Τη Χίο μας.
Σωτήρης Θεοδώρου
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
