Σήμερα δεν με τρόμαξε ότι ο Κασιδιάρης βγήκε από τη φυλακή.
Με τρόμαξαν τα χειροκροτήματα.
Γιατί σήμερα κανείς δεν μπορεί να πει
«Δεν ήξερα».
Ξέρουν τον Παύλο Φύσσα.
Ξέρουν τον Σαχζάτ Λουκμάν.
Ξέρουν τους Αιγύπτιους αλιεργάτες.
Ξέρουν την επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα.
Ξέρουν τα τάγματα εφόδου, τα μαχαίρια, τα ρόπαλα, τις οργανωμένες επιθέσεις.
Ξέρουν τι υπήρξε η Χρυσή Αυγή.
Και παρ’ όλα αυτά χειροκροτούν.
Αυτό είναι που με ανατριχιάζει.
Και ας τελειώνουμε κάποτε με τον μύθο του «αντισυστημικού».
Ποιο σύστημα πολέμησαν;
Στο Πέραμα δεν πήγαν να χτυπήσουν τους εφοπλιστές.
Πήγαν να χτυπήσουν εργάτες και συνδικαλιστές.
Δεν κυνήγησαν τους ισχυρούς.
Κυνήγησαν τον μετανάστη, τον εργάτη, τον αντιφασίστα, τον διαφορετικό.
Γροθιά προς τα κάτω.
Υπόκλιση προς τα πάνω.
Αυτός ήταν πάντα ο φασισμός.
Και η Ελλάδα έχει γνωρίσει καλά αυτή τη σκοτεινή παράδοση. Δοσίλογους, ταγματασφαλίτες, γερμανοτσολιάδες. Ανθρώπους που στις πιο μαύρες ώρες διάλεγαν τον ισχυρό απέναντι στον κυνηγημένο.
Όσο για τη ναζιστική ιδεολογική καταγωγή της Χρυσής Αυγής, δεν χρειάζεται κανείς να την εφεύρει.
Υπάρχουν τα δικά τους κείμενα, τα δικά τους σύμβολα, τα δικά τους ντοκουμέντα. Τα έχει καταγράψει εδώ και χρόνια και ο Δημήτρης Ψαρράς στη «Μαύρη Βίβλο της Χρυσής Αυγής».
Δεν τους βάφτισε κανείς.
Την ταυτότητά τους την έγραψαν μόνοι τους.
Και υπάρχει μια εικόνα της Ιστορίας που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε.
Κάποτε και στη Γερμανία υπήρχαν άνθρωποι που χειροκροτούσαν.
Οι Ναζί πήραν περίπου 37% τον Ιούλιο του 1932 και περίπου 33% τον Νοέμβριο. Στις 30 Ιανουαρίου 1933 ο Χίτλερ διορίστηκε καγκελάριος, ενώ κάποιοι πίστευαν ακόμη ότι μπορούσαν να τον ελέγξουν.
Δεν μπορούσαν.
Λίγα χρόνια αργότερα η Γερμανία ήταν συντρίμμια.
Η Ευρώπη ήταν νεκροταφείο.
Εκατομμύρια νεκροί.
Ολοκαύτωμα.
Πόλεις κατεστραμμένες.
Ολόκληρες γενιές πληρωμένες με αίμα.
Γι’ αυτό η Ιστορία δεν είναι μάθημα για να το αποστηθίζουμε.
Είναι σειρήνα κινδύνου.
Ο Παύλος δεν γυρίζει.
Ο Λουκμάν δεν γυρίζει.
Και κανένα χειροκρότημα δεν μπορεί να σβήσει όσα συνέβησαν.
Η πόρτα μιας φυλακής μπορεί να ανοίξει.
Η πόρτα της Ιστορίας όμως δεν ανοίγει προς τη λήθη.
Γιατί ο φασισμός δεν εμφανίζεται πάντα με μπότες και σβάστικες.
Μερικές φορές επιστρέφει όταν αρχίζουμε να τον συνηθίζουμε.
Και μερικές φορές…
επιστρέφει μέσα σε χειροκροτήματα.
Εγώ αυτά τα χειροκροτήματα δεν μπορώ να τα ακούσω χωρίς να θυμάμαι τους νεκρούς.
Γιατί όταν σωπαίνει η μνήμη, αρχίζει να μιλάει ξανά το σκοτάδι.
Και όταν ο φασισμός σηκώνει ξανά κεφάλι, η Δημοκρατία δεν έχει δικαίωμα ούτε να ξεχνά ούτε να φοβάται.
Απέναντί του, μία απάντηση μόνο:
ΜΝΗΜΗ. ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
