19 Οκτωβρίου η Χίος σηκώνει ανάστημα

Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή γίνεται συνενοχή. Που η υπομονή εξαντλείται και η αγανάκτηση μετατρέπεται σε οργή.

Η Χίος βρίσκεται πλέον σε αυτή τη στιγμή.

Από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι τις 15 Μαρτίου, το αεροδρόμιό μας κλείνει για τις τακτικές αεροπορικές πτήσεις. Τέσσερις ολόκληρους μήνες!

Ένα ακριτικό νησί, στην καρδιά του χειμώνα, χάνει την τακτική αεροπορική σύνδεσή του με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Και κάποιοι περιμένουν να το αποδεχτούμε σαν κάτι απολύτως φυσιολογικό!

Όχι, κύριοι! Δεν είναι φυσιολογικό! Δεν θα μάθουμε να ζούμε με την εγκατάλειψη και να τη βαφτίζουμε ανάπτυξη!

Αλήθεια, έχουν αναλογιστεί στην κυβέρνηση Μητσοτάκη τι σημαίνουν τέσσερις μήνες χωρίς αεροπλάνα;

Τι σημαίνουν για μια μάνα που πρέπει να μεταφέρει το παιδί της σε νοσοκομείο της Αθήνας; Για έναν ηλικιωμένο που χρειάζεται θεραπεία; Για έναν φοιτητή που θέλει να επιστρέψει στην οικογένειά του; Για έναν εργαζόμενο ή έναν μικροεπαγγελματία που παλεύει καθημερινά;

Τι σημαίνει να εξαρτάσαι από τη θάλασσα μέσα στον χειμώνα, όταν ένα απαγορευτικό απόπλου μπορεί να ανατρέψει τα πάντα;

Στην Αθήνα μετρούν χρονοδιαγράμματα. Στη Χίο μετράμε ανθρώπινες αγωνίες.

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που αποφασίζουν και σε εκείνους που καλούνται να πληρώσουν τις συνέπειες των αποφάσεών τους.

Αλλού βρίσκουν λύσεις. Στη Χίο τέσσερις μήνες αποκλεισμός!

Στη Σαντορίνη προβλέφθηκαν επτά ημέρες διακοπής λειτουργίας του διαδρόμου για εργασίες. Στην Κεφαλονιά και στη Ζάκυνθο δεκατέσσερις. Στη Μυτιλήνη και στη Ρόδο εφαρμόστηκαν περιοδικά 24ωρα κλεισίματα.

Ασφαλώς τα έργα δεν είναι ίδια. Όμως αυτό ακριβώς είναι που απαιτεί εξηγήσεις.

Γιατί στη Χίο επιλέχθηκαν τέσσερις συνεχόμενοι μήνες; Γιατί δεν παρουσιάστηκε εγκαίρως μια τεκμηριωμένη εναλλακτική που θα περιόριζε τον αποκλεισμό;

Ποιος υπολόγισε τις επιπτώσεις στην οικονομία, στην υγεία, στην εργασία, στην κοινωνική ζωή;

Και το αποκορύφωμα;

Το αεροδρόμιο θα επαναλειτουργήσει τον Μάρτιο, αλλά το έργο δεν θα έχει ολοκληρωθεί στο σύνολό του! Ο ίδιος ο Νότης Μηταράκης τοποθετεί την ολοκλήρωση του διαδρόμου στο καλοκαίρι του 2027.

Δηλαδή τέσσερις μήνες χωρίς τακτικές αεροπορικές πτήσεις και το έργο θα συνεχίζεται!

Κανείς δεν αντιτίθεται στον εκσυγχρονισμό. Θέλουμε ένα σύγχρονο, ασφαλές αεροδρόμιο. Αλλά η ασφάλεια δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για να αποφεύγεται η δημόσια συζήτηση σχετικά με τον προγραμματισμό και τις εναλλακτικές λύσεις.

Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά να πληρώνει ο πολίτης τον λογαριασμό ενός σχεδιασμού για τον οποίο δεν του δίνουν επαρκείς εξηγήσεις.

Από τις κορδέλες των εγκαινίων στους κουβάδες της πλημμύρας!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθαν οι εικόνες από τη νέα αίθουσα του αεροδρομίου.

Νερά να τρέχουν από την οροφή. Κουβάδες, σφουγγαρίστρες, εργαζόμενοι να προστατεύουν μηχανήματα με σακούλες. Επιβάτες με ομπρέλες μέσα στο κτίριο!

Μια αίθουσα που παραδόθηκε ανακαινισμένη πριν από περίπου ενάμιση χρόνο!

Από τις κορδέλες και τις φωτογραφίες των εγκαινίων, στις ομπρέλες και στους κουβάδες!

Ποιος ευθύνεται για αυτή την εικόνα; Ποιος είχε την ευθύνη των ελέγχων και της συντήρησης; Ποιος θα δώσει απαντήσεις στους πολίτες;

Δεν αρκούν οι φωτογραφίες μπροστά στα καινούργια έργα. Χρειάζεται να εξασφαλίζεται ότι τα έργα αυτά λειτουργούν σωστά και με ασφάλεια.

Γιατί τα δημόσια έργα δεν είναι πολιτικά τρόπαια. Πληρώνονται από τον ελληνικό λαό και οφείλουν να υπηρετούν τις ανάγκες του.

Κύριε Μαλαφή, δήμαρχος είστε. Όχι θεατής των εξελίξεων!

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το αρμόδιο Υπουργείο έχουν την κύρια πολιτική ευθύνη για την απόφαση και τον σχεδιασμό που οδηγεί στο τετράμηνο κλείσιμο.

Όμως δεν μπορώ να αφήσω χωρίς αυστηρή κριτική τη δημοτική αρχή Μαλαφή.

Και θα μιλήσω καθαρά.

Κύριε Μαλαφή, πού ήταν η ουσιαστική διεκδίκηση όλο αυτό το διάστημα;

Πού ήταν η πίεση προς την κυβέρνηση πριν βρεθούμε μπροστά στα τετελεσμένα;

Ποιες πρωτοβουλίες αναλάβατε για να αποτρέψετε ή έστω να περιορίσετε τον τετράμηνο αποκλεισμό;

Ποιο συγκεκριμένο σχέδιο παρουσιάσατε για την προστασία των κατοίκων, των επιχειρήσεων και της οικονομίας του νησιού;

Και κυρίως, γιατί φτάσαμε στο σημείο να συζητάμε για κινητοποιήσεις όταν η απόφαση έχει ήδη ανακοινωθεί;

Δεν αμφισβητώ ότι πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις και στάλθηκαν έγγραφα. Αμφισβητώ αν αυτές οι ενέργειες ήταν αρκετές και αποτελεσματικές.

Γιατί, κύριε Μαλαφή, η πολιτική δεν κρίνεται από τον αριθμό των επιστολών και των συσκέψεων. Κρίνεται από το αποτέλεσμα!

Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Δήμος αποφασίζει για το αεροδρόμιο. Η αρμοδιότητα ανήκει στην κεντρική διοίκηση.

Αλλά άλλο πράγμα να μην έχεις την αρμοδιότητα και άλλο να μην έχεις καταφέρει να εξασφαλίσεις έγκαιρες απαντήσεις και ουσιαστικές δεσμεύσεις για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα.

Ο δήμαρχος δεν εκλέγεται για να μας ανακοινώνει τις αποφάσεις της Αθήνας.

Εκλέγεται για να υπερασπίζεται το νησί. Να διεκδικεί, να απαιτεί και να συγκρούεται θεσμικά όταν χρειάζεται.

Η Χίος δεν χρειάζεται έναν δήμαρχο που απλώς παρακολουθεί την καταιγίδα. Χρειάζεται έναν δήμαρχο που θα παλεύει για να μην πνίγεται ο τόπος του!

Και όταν οι μέχρι σήμερα παρεμβάσεις δεν φέρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν αρκεί ένα ψήφισμα για να κλείσει η συζήτηση.

Χρειάζεται απολογισμός. Χρειάζονται απαντήσεις. Χρειάζεται ένα σαφές σχέδιο δράσης.

Η δημοτική αρχή οφείλει να εξηγήσει δημόσια τι έκανε, ποια αποτελέσματα πέτυχε και ποιες συγκεκριμένες κινήσεις θα ακολουθήσουν.

Γιατί η Χίος έχει κουραστεί από τις διαπιστώσεις και τις υποσχέσεις.

Ο τόπος μας δεν έχει ανάγκη από διαχειριστές της στασιμότητας. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που διεκδικούν λύσεις πριν οι κρίσεις γίνουν τετελεσμένα.

Οι παρεμβάσεις του Κώστα Τριαντάφυλλου και του Σταμάτη Κάρμαντζη ανέδειξαν την ανάγκη ουσιαστικής αντίδρασης και επανεξέτασης του σχεδιασμού. Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι ποιος θα δικαιωθεί πολιτικά. Είναι να μη βρεθεί χαμένη ολόκληρη η Χίος.

Η Αμανή ξέρει τι σημαίνει εγκατάλειψη. Και δεν αντέχει άλλη!

Ζω στην Αμανή. Σε έναν τόπο που δοκιμάστηκε σκληρά από τις καταστροφικές πυρκαγιές.

Έχω δει ανθρώπους να χάνουν περιουσίες, κόπους μιας ζωής, να παλεύουν να κρατήσουν ζωντανά τα χωριά τους.

Έχω δει την αγωνία στα μάτια τους. Έχω ζήσει την ανασφάλεια και την αίσθηση ότι η Πολιτεία θυμάται την περιφέρεια μόνο όταν οι καταστροφές γίνονται πρωτοσέλιδα.

Και τώρα έρχεται ακόμη ένα πλήγμα.

Σκέφτομαι τον ηλικιωμένο της Βολισσού, τον κάτοικο του πιο απομακρυσμένου χωριού, τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον μικροεπαγγελματία.

Τον άνθρωπο που δεν ζητά τίποτε περισσότερο από το δικαίωμα να ζει με αξιοπρέπεια στον τόπο του.

Δεν μας κάνουν χάρη που ζούμε σε ένα ακριτικό νησί. Είμαστε ισότιμοι πολίτες αυτής της χώρας!

Η νησιωτικότητα δεν είναι διακοσμητική λέξη στα κυβερνητικά προγράμματα.

Είναι υποχρέωση της Πολιτείας να εγγυάται πρόσβαση στην υγεία, στις μεταφορές, στην εργασία και στην κοινωνική ζωή.

Και αν κάποιοι δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει απομόνωση, ας έρθουν να περάσουν έναν χειμώνα στην Αμανή.

19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – Η ΧΙΟΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!

Τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου, στις 12 το μεσημέρι, στην πλατεία Βουνακίου, καλούμαστε να δώσουμε μια συλλογική, ειρηνική και αποφασιστική απάντηση.

Όχι για να υπηρετήσουμε πολιτικά πρόσωπα και κομματικές σκοπιμότητες.

Αλλά για να υπερασπιστούμε τον τόπο μας, τις οικογένειές μας, τις δουλειές μας, το μέλλον των παιδιών μας.

Να απαιτήσουμε επανεξέταση του τετράμηνου κλεισίματος, πλήρη τεχνική ενημέρωση, αξιόπιστες και οικονομικά προσιτές συγκοινωνίες, προστασία των ασθενών, οικονομική στήριξη των επιχειρήσεων και σαφείς εγγυήσεις για το χρονοδιάγραμμα των εργασιών.

Η κυβέρνηση οφείλει να ακούσει τη Χίο.

Η δημοτική αρχή οφείλει να λογοδοτήσει και να διεκδικήσει αποτελεσματικότερα.

Και εμείς οφείλουμε να μη συνηθίσουμε ποτέ την ιδέα ότι επειδή ζούμε σε νησί, πρέπει να ανεχόμαστε περισσότερες δυσκολίες και λιγότερα δικαιώματα.

Η Χίος δεν είναι αποικία των υπουργείων. Δεν είναι πειραματόζωο εργολαβικών χρονοδιαγραμμάτων. Δεν είναι μια κουκκίδα στον χάρτη που μπορεί κανείς να την αποκλείει και να συνεχίζει αδιάφορος!

Είναι ο τόπος μας. Η ιστορία μας. Οι οικογένειές μας. Η ζωή μας.

Και θέλω να κλείσω με κάτι που πιστεύω βαθιά:

Μας ζητούν τέσσερις μήνες υπομονή. Μα η υπομονή δεν μπορεί να είναι η μόνιμη υποχρέωση του πολίτη και η λογοδοσία η διαρκής εκκρεμότητα της εξουσίας.

19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 12:00 – ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΟΥΝΑΚΙΟΥ.

Η ΧΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΗΣΙ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ.

ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΛΟΥΚΕΤΟ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ!

Σωτήρης Θεοδώρου

Οι ειδήσεις σήμερα Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.