Κοινωνία

1/8/16 11:40

τελ. ενημ.: 20/2/18 19:23

Ο άνθρωπος που οργάνωσε αντάμωμα στην Χίο 1.000 ομογενών με την αέρινη φωνή του Παντελή Θαλασσινού

Το είχε όνειρο εδώ και πολύ καιρό… Ισως και βιωματικό απωθημένο από το 1968 που έφυγε σε ηλικία 14 ετών ως μετανάστης για την Αυστραλία. Ηθελε κάποια στιγμή να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο αντάμωμα ομογενών στο χωριό του, τον Εγρηγόρο της Χίου. Κι η ιδέα που είχε πριν 2-3 χρόνια, έγινε πράξη φέτος κι από την Κυριακή 31 Ιουλίου και μέχρι τις 15 Αυγούστου θα πραγματοποιηθούν ποικίλες εκδηλώσεις στο χωριό του.

Ο Σωτήρης Χατζημανώλης, συνάδελφος δημοσιογράφος, πρώην (από πέρυσι και μετά από 25 χρόνια) ανταποκριτής του ΑΠΕ στη Μελβούρνη, μέλος της μεγαλύτερης ελληνικής εφημερίδας στην Αυστραλία «ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» και παραγωγός στο κρατικό ραδιόφωνο εκεί είναι περήφανος που η αρχική του ιδέα έγινε πράξη και μάλιστα με την αέρινη φωνή του Χιώτη Παντελή θαλασσινού, σε στίχους της Ευγενίας Ασλανίδου (ακούστε τις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις των ανθρώπων που έφτιαξαν μουσικά και με στίχους το CD «Με δυο ρολόγια» για το αντάμωμα στον Εγρηγόρο και για τους απανταχού Έλληνες). Η ιστορία του παρουσιάζεται στο Humanstories.gr κι έχει αρκετό ενδιαφέρον για το πώς βλέπει τα πράγματα ένας Έλληνας που αποφάσισε «να απολαμβάνει το οργανωμένο κράτος της Αυστραλίας και τις ομορφιές της Ελλάδας».

«Ο Εγρηγόρος είναι ένας μικρός, ηλιόλουστος και πολύ γραφικός οικισμός στη Βορειοδυτική Χίο. Όταν η γεωργία κάλυπτε ακόμα τις ανάγκες των ανθρώπων ζούσαν εδώ κοντά στις 250 ψυχές. Πλέον οι μόνιμοι κάτοικοι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ετσι είχα την ιδέα να οργανώσουμε ένα αντάμωμα για να μπολιάσουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας με τους υπάρχοντες κατοίκους. Κι έτσι φτιάχτηκε κι ένα εξαιρετικό CD με τη φωνή του Παντελή Θαλασσινού που ευαισθητοποιεί τόσο αυτούς που μετανάστευσαν όσο κι αυτούς που βίωσαν την ξενιτιά και την ερήμωση πίσω, στην Ελλάδα. Ετσι τον τελευταίο χρόνο πήραμε την πρωτοβουλία 5-6 άνθρωποι, συνομήλικοι με μένα, να το κάνουμε. Με πολλή δουλειά και χωρίς να ζητήσουμε καμία βοήθεια οικονομικής φύσεως ή άλλου είδους από τους φορείς. Τα πάντα έγιναν καθαρά με ιδιωτική πρωτοβουλία… Στηρίχθηκε από τις δικές μας δυνάμεις κι από τους γενναιόδωρους συγχωριανούς μας, που έχουμε σε όλο τον κόσμο», επισήμανε ο Σωτήρης Χατζημανώλης στο Humanstories.gr…

Σχετικά με τον χαρακτήρα των εκδηλώσεων (όπως φαίνεται κι από το πρόγραμμα που φιλοξενούμε στην ιστοσελίδα μας), ο κ. Χατζημανώλης ανέφερε: «Ολος ο σχεδιασμός είχε μια παρεΐστικη φιλοσοφία για να εμπολιαστούν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας με τους ντόπιους και να μυηθούν – με το αντάμωμα αυτό – στην παράδοση του χωριού μας. Για αυτόν το λόγο και κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων, θα έχουμε παρουσίαση παραδοσιακής μαγειρικής, αρκετά συμπόσια προφορικής ιστορίας που θα μας διηγηθούν συγχωριανοί μας τις ιστορίες τους και θα τις κινηματογραφήσουμε… Εχουμε ετοιμάσει κι ένα πολύ ωραίο DVD που θα προβληθεί την Κυριακή, στην πρεμιέρα των εκδηλώσεων, με όλα τα σπίτια και τα χτίσματα του χωριού. Επίσης θα φιλοξενήσουμε Έκθεση φωτογραφίας με τη δράση των συγχωριανών μας, που ήταν ναυτικοί και για όλους αυτούς που βρέθηκαν σε διάφορα σημεία της υφηλίου. Στόχος μας είναι πέρα από όλα τα παραπάνω, να προχωρήσουμε το όραμά μας πιο πέρα, να προτείνουμε ιδέες για να βοηθήσουμε το χωριό να μείνει ζωντανό. Περιμένουμε το Σαββατοκύριακο 6, 7 Αυγούστου, στο αποκορύφωμα της εκδήλωσησης, από 800-1.000 άτομα! Τότε θα τα συζητήσουμε όλα».

Ο Σωτήρης Χατζημανώλης, σε ηλικία 14 ετών, το 1968, έφυγε μαζί με την οικογένειά του (κι αφού προηγήθηκε ο μεγάλος αδερφός του, που παντρεύτηκε στην Αυστραλία και μετά τους πήρε μαζί του) για τη Μελβούρνη. Μάλιστα όπως μάς λέει ο ίδιος «τη δεκαετία του ’80 προσπάθησα να γυρίσω πίσω, αλλά δε με κράτησε η Ελλάδα. Δεν μπόρεσα να προσαρμοστώ κι αποφάσισα να απολαμβάνω το οργανωμένο κράτος της Αυστραλίας και μια, δυο φορές τον χρόνο – που έρχομαι στην Ελλάδα – τις πολλές της ομορφιές».

 

Ο έρωτας, όμως, με τη δημοσιογραφία πώς μπήκε στη ζωή του και μέχρι σήμερα έχει δουλέψει στα μεγαλύτερα ΜΜΕ της Αυστραλίας; «Ακόμη κι ως παιδί στο χωριό, όταν έβλεπα ένα τυπωμένο χαρτί στο δρόμο, το σήκωνα για να το διαβάσω. Εγραφα κι ιστοριούλες με τον πολύγραφο τότε… Οταν πήγα στην Αυστραλία ασχολήθηκε με έντυπα εκεί, συλλόγων των ομογενών μας που έγραφα, βγάλαμε και με έναν φίλο – δύ, τρία χρόνια μετά – μια φοιτητική εφημερίδα, σπούδασα το αντικείμενο ενδελεχώς και δούλεψα σε πολλά και μεγάλα ΜΜΕ. Ακόμη, όμως και σήμερα – μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης – με συναρπάζει η δημοσιογραφία».

 

Κι όλα αυτά σε μια Αυστραλία, που σήμερα έχει περίπου (1ης, 2ης 3ης γενιάς) 500.000 Ελληνες, με τους 240.000 να ζουν στη Μελβούρνη και με τους Έλληνες να αντιμετωπίζονται θετικά – σύμφωνα με τα λεγόμενα του Σωτήρη Χατζημανώλη – αφού υπάρχει μια ξεχωριστή σχέση από τα παλιά χρόνια. «Εστω κι ως αποικία της Μ. Βρετανίας και στον πρώτο και στο δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο μάς βοήθησαν πολύ κι έχασαν αρκετοί τη ζωή τους. Ολα αυτά στην Ελλάδα δεν είναι γνωστά, όμως στην Αυστραλία τα αναδεικνύουν», τονίζει.

Δείτε επίσης