Με αφορμή ένα κείμενο που έγραψα για τους αδελφούς Σισμάνογλου, μετά το πρόβλημα υγείας της συζύγου μου και την άψογη αντιμετώπισή του στο «Σισμανόγλειο» Νοσοκομείο[1], σκέφθηκα ότι δεν είναι γνωστή στο ευρύ κοινό η ιστορία των ευεργετών της Ελλάδος μας (μικρών ή μεγάλων, δεν έχει σημασία). Έτσι ξεκινάω από τον Ανδρέα Συγγρό, τον μεγαλύτερο ευεργέτη όλων των εποχών, όλης της Ελλάδος, και θα το κατανοήσει ο μέσος αναγνώστης διαβάζοντας το γραπτό μου που το γράφω όσο πιο περιληπτικά γίνεται, αφού πρώτα ευχαριστήσω την κ. ……… (απόρρητα προσωπικά δεδομένα) για τη βοήθεια που μου προσέφερε.
Ο Ανδρέας Συγγρός λοιπόν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1828 από Χιώτες γονείς. Ο πατέρας του ήταν γιατρός, ονομαζόταν Κυριάκος και καταγόταν από τη Χίο, καθώς και η μητέρα του, που ονομαζόταν Νικολέτα (το γένος Νομικού). Λόγω της ταραγμένης εποχής, η οικογένειά του έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και εγκαταστάθηκε διαδοχικά στο Ναύπλιο, στην Άνδρο και στη Σύρο «…χάριν των σπουδών του υιού του Ανδρέου».
Ο Ανδρέας λοιπόν, αφού σπούδασε στη Σύρο στη Σχολή του Θεόφιλου Καΐρη στην Άνδρο και στο Γυμνάσιο Ερμούπολης στη Σύρο, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη κι έπιασε δουλειά, κατ’αρχάς ως υπάλληλος σε μεγάλο εμπορικό Οίκο και μετέπειτα ως συνέταιρος. Οι σύγχρονοί του τον περιγράφουν ως «άνθρωπο ιδιοφυή, αεικίνητο, εργατικό και θρήσκο». Δεν αρκέστηκε λοιπόν ο εν λόγω κύριος μόνο στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, αλλά τις επέκτεινε και στον τραπεζικό τομέα! Έτσι, η δεκαετία 1860-1870 τον βρίσκει πολύ πλούσιο! Είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος της «Τραπέζης Κωνσταντινουπόλεως» κι έχει τοποθετήσει κεφάλαια σε χρηματιστηριακές επιχειρήσεις στην Αίγυπτο και στην Τεργέστη.
Τον Απρίλιο του 1872, μαζί με τον Ευάγγελο Βολτατζή, ιδρύουν τη «Γενική Πιστωτική Τράπεζα», και το 1881 (έτος προσάρτησης της Θεσσαλίας στο Ελληνικό Βασίλειο) την «Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας». Παράλληλα, αναμίχθηκε ενεργά στην πολιτική και εξελέγη επανειλημμένα βουλευτής με το κόμμα του Τρικούπη.
Ο Ανδρέας Συγγρός δαπάνησε εν ζωή τεράστια ποσά κάνοντας «το καλό» και δια της διαθήκης του, άπασα την περιουσία του (δεν άφησε απογόνους-κληρονόμους) για κοινωφελείς σκοπούς, με αποτέλεσμα να καταταγεί πανηγυρικά στην χορεία των μεγάλων εθνικών ευεργετών (σ.σ.: κατά τη φτωχή μου γνώμη είναι ο μεγαλύτερος εθνικός ευεργέτης). Έτσι εν ζωή, ο Α. Συγγρός διέθεσε τα απαραίτητα ποσά για να γίνουν: το Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, τα εγκάρσια πεζοδρόμια όλης της Αθήνας, τα Μουσεία Ολυμπίας και Δελφών, να ξανακτιστούν τα Παπάφεια Νοσοκομεία στη Θεσσαλονίκη (1892) και οι Επανορθωτικές Φυλακές των Αθηνών που έκτοτε φέρουν το όνομά του.
Με τη διαθήκη του προσέφερε σημαντικά ποσά υπέρ:
Ο Ανδρέας Συγγρός πέθανε στην Αθήνα το 1899, σε ηλικία 69 ετών.
Τελειώνοντας με τη βιογραφία του Ανδρέα Συγγρού και αναφέροντας τα έργα τα οποία έκανε, ή στα οποία συνέβαλε με τον άλφα ή βήτα τρόπο, διερωτώμαι αν τον τιμούμε όσο του αξίζει, είτε ως λαός είτε ως Κράτος. Και είμαι σίγουρος ότι ξεχάσαμε αρκετά από τα έργα τα οποία έκανε, π.χ. τη Λεωφόρο Συγγρού, την οποία μετέτρεψε σε λεωφόρο που χάραξε στα άγονα(;) χωράφια που προϋπήρχαν.
Αλλά πολύ σας κούρασα! Σας αποχαιρετώ και πάλι, ελπίζοντας κάποιος να συμπληρώσει το γραπτό μου!..
Με εκτίμηση,
Αναστάσιος Ι. Τριπολίτης
Ιατρός-Αγγειοχειρουργός
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
