Ιστορίες

31/1/19 10:29

τελ. ενημ.: 31/1/19 10:50

Μια μικρή Ελλάδα ζει στους -30ο c αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον

Η φιλική Μανιτόμπα των 1200 και πλέον Ελλήνων μεταναστών

 

Η Μανιτόμπα είναι μία επαρχία του Καναδά που η έκτασή της είναι πενταπλάσια της Ελλάδας και ο πληθυσμός αγγίζει περίπου το 1.208.268 ανθρώπους.  Πρόκειται για μία από τις πιο ηλιόλουστες πόλεις του Καναδά παρά το γεγονός ότι οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του χειμώνα(ο οποίος διαρκεί σχεδόν 5 μήνες) αγγίζουν τους -40ο c  .

Σε αυτή λοιπόν  την μακρινή πόλη του Καναδά τα τελευταία 4-5 χρόνια έχουν μεταναστεύσει  πάνω 70 οικογένειες Ελλήνων  οι οποίες  αξιοποίησαν τις δυνατότητες που τους προσέφερε το πρόγραμμα μετανάστευσης της Μανιτόμπα.

Ο «π» βρέθηκε στην πιο φιλική πόλη του Καναδά και συνομίλησε με οικογένειες νεοεισερχόμενων ελλήνων, newcomers , όπως χαρακτηριστικά τους αποκαλούν, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Ελλάδα για αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τα παιδιά τους  στο Γουίνιπεγκ.

Όλα αντέχονται αρκεί να έχεις δουλειά

Ο Γρηγόρης   που το Μάρτιο συμπληρώνει δύο χρόνια διαμονής  στο Γουίνιπεγκ μίλησε στον «π» για την απόφαση του να μεταναστεύσει στον Καναδά , αναλύοντας τα υπέρ και τα κατά της ζωής στο Γουίνιπεγκ. « Έφυγα από την Ελλάδα διότι δεν είχα άλλη επιλογή. Ήμουν δύο χρόνια άνεργος με δύο ανήλικα παιδιά και συγχρόνως η οικογενειακή επιχείρηση που διατηρούσε η σύζυγός μου πήγαινε από το κακό στο χειρότερο λόγω της κρίσης. Το να φύγω ήταν μονόδρομος. Είχα φτάσει 40 χρονών, κανένας δεν με προσλάμβανε και η οικογένειά μου έπρεπε να ζήσει», εξηγεί ο Γρηγόρης, ο οποίος μόλις έμαθε για το πρόγραμμα μετανάστευσης της Μανιτόμπα, έσπευσε αμέσως να υποβάλλει αίτηση. « Η διαδικασία δεν είναι εύκολη και απαιτεί χρήματα και υπομονή. Αφού υποβάλλεις την αίτηση μαζί με ένα σωρό δικαιολογητικά εν συνεχεία αν καλύπτεις τις προϋποθέσεις σε καλούν να κάνεις μια επίσκεψη εξερεύνησης ουσιαστικά της Μανιτόμπα και να περάσεις από συνέντευξη. Ο μοναδικός σου σύνδεσμος εδώ είναι η ελληνική κοινότητα, η οποία σε βοηθά σε πάρα πολλά θέματα», δηλώνει ο Γρηγόρης, ο οποίος  μέσα σε δύο χρόνια κατάφερε να αγοράσει το δικό του σπίτι και να έχει στην κατοχή του δύο αυτοκίνητα. «Η ζωή δεν είναι εύκολη εδώ. Ιδίως για εμάς τους Έλληνες που έχουμε μάθει να ζούμε σε ένα μεσογειακό κλίμα. Όμως είναι τόσα πολλά αυτά που σου παρέχει το κράτος που ξεχνάς και κρύο και χιόνι», σημειώνει η σύζυγος του Γρηγόρη, Ελένη. « Ξεκινήσαμε τη ζωή μας από το μηδέν. Ο σύζυγός μου είναι πτυχιούχος χημικός αλλά εδώ πρέπει να δώσει μαθήματα για να αναγνωριστεί το πτυχίο του.  Όμως σημασία στο Γουίνιπεγκ δεν έχουν τα πτυχία αλλά η όρεξη για εργασία. Βρήκε δουλειά στην coca-cola  και μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο έγινε υπεύθυνος παραγγελιών. Συνάμα εγώ αρχικά δούλεψα σε παιδικό σταθμό και εν συνεχεία βρήκα δουλειά σε μία εταιρεία ως πωλήτρια. Αν θέλεις να δουλέψεις εδώ βρίσκεις δουλειά. Υπάρχει μεγάλη ζήτηση», εξηγεί η Ελένη συμπληρώνοντας ότι για εκείνη και την οικογένεια της, η Ελλάδα θα είναι μόνο η χώρα των διακοπών τους.

Βίκτωρας «Πούλησα τα πάντα για να έρθω εδώ»

Ανάλογη με του Γρηγόρη και η ιστορία του Βίκτωρα, ο οποίος παρά το « βαρύ»  βιογραφικό του ήταν άνεργος για τρία ολόκληρα χρόνια. « Η ζωή μου ανατράπηκε μέσα σε μία μέρα ξαφνικά όταν μου ανακοίνωσαν από την πολυεθνική που εργαζόμουν ότι λόγω περικοπών απολύομαι. Έμεινα άνεργος στα 43 μου χρόνια και για τρία ολόκληρα χρόνια αναζητούσα εργασία αλλά μάταια. Έχω σπουδάσει οικονομικά στην Αμερική με δύο μεταπτυχιακούς τίτλους αλλά στην Ελλάδα της κρίσης αυτά ήταν ψιλά γράμματα. Μόλις ανακάλυψα το πρόγραμμα της Μανιτόμπα και αφού είδα τι προοπτικές έχουμε για να ζήσουμε εκεί, αποφάσισα να πουλήσω το σπίτι μας ώστε να ξεκινήσω μια νέα ζωή μακριά από την αγαπημένη μου Ελλάδα», τονίζει ο Βίκτωρας φανερά συγκινημένος. « Η Ελλάδα μου λείπει όπως μου λείπουν και οι φίλοι μου. Όμως αν με ρωτούσες αν θα ξαναγυρνούσα πίσω θα σου απαντούσα ευθέως όχι. Δεν αντέχω τη μιζέρια, τον ωχαδερφισμό,  την αγένεια και την αναξιοκρατία. Ζω στην πιο φιλική πόλη του Καναδά. Εδώ πας σε δημόσια υπηρεσία και δεν φεύγεις δίχως να εξυπηρετηθείς.  Ακόμη και οι πινακίδες των αυτοκινήτων γράφουν friendly Manitoba ώστε οι ξένοι οδηγοί να καταλαβαίνουν ότι οδηγούν σε μία φιλική πόλη», τονίζει ο Βίκτωρ επισημαίνοντας ότι ο Καναδάς προσφέρει ευκαιρίες εργασίας και εξέλιξης.

Αναζητούσα πάντα το καλύτερο 

Διαφορετική από του Γρηγόρη και του Βίκτωρα, η περίπτωση του Γιώργου, ο οποίος δεν έφυγε από την Ελλάδα ως απελπισμένος, αλλά κυνηγώντας όπως χαρακτηριστικά μας λέει ένα καλύτερο μέλλον για τον ίδιο και την οικογένεια του. Ο Γιώργος στα 44 του χρόνια εγκαταλείπει μία σίγουρη και καλοπληρωμένη για τα δεδομένα της Ελλάδας εργασία για να μεταναστεύσει στον Καναδά. « Στη ζωή μου δεν έμεινα στάσιμος πότε και δεν δίστασα να εγκαταλείψω τη ζωή της Αθήνας και μια καλοπληρωμένη δουλειά για να μετοικίσω στην Πάρο γιατί επιθυμούσα μια καλή ποιότητα ζωής για εμένα και την οικογένεια μου. Η κρίση όμως μας επηρέασε όλους και μπορεί εγώ να είχα μια καλή δουλειά και να κέρδιζα τα προς το ζειν, έβλεπα  όμως ‘ότι η οικονομία της  Ελλάδας καταρρέει και κάποια στιγμή θα μας επηρέαζε και εμάς. . Έτσι συναποφασίσαμε με  τη σύζυγό μου να κάνουμε την αίτηση στο πρόγραμμα μετανάστευσης της Μανιτόμπα και έτσι ξεκινήσαμε από το μηδέν τη ζωή μας», εξηγεί ο Γιώργος. « Όποιος σας πει ότι είναι εύκολη η ζωή στο εξωτερικό σας λέει ψέματα. Τίποτα δεν σου χαρίζεται. Απλά εδώ αναγνωρίζουν την εργατικότητα, τις σπουδές σου, τα προσόντα σου. Υπάρχει αξιοκρατία, σου δίνει το κράτος αρκετές παροχές και με λίγη υπομονή η ζωή σου μπαίνει σε μια σειρά. Θυμάμαι όταν ήρθαμε πριν 1,5 χρόνο όλα μας φαίνονταν δύσκολα. Όμως συνηθίζεις και προσαρμόζεσαι στη νέα σου ζωή, έστω και αν  σημαίνει ότι 5 μήνες το χρόνο είσαι υποχρεωμένος να ξεχιονίζεις το γκαράζ σου για να πας το πρωί στη δουλειά σου», λέει χαριτολογώντας ο Γιώργος.

Η ελληνική κοινότητα

Η ελληνική κοινότητα στη Μανιτόμπα είναι πολύ μικρή σε σχέση με άλλες ελληνικές κοινότητες του Καναδά και της Αμερικής. «Ο  πρώτος Έλληνας που έφθασε στο Γουίνιπεγκ ήταν ο Tom Julius από τη Λακωνία το 1898. Τον ακολούθησε ο αδελφός του Πέτρος το 1900. Από  το 1910 άρχισε να οργανώνεται η  Ελληνική Κοινότητα. Μέχρι το 1917 η «Ελληνική Κοινότητα της Γουίνιπεγκ", είχε διαμορφωθεί πλήρως. Το 1922, συστάθηκε μια επιτροπή για να εξετάσει την αγορά ή την οικοδόμηση μιας εκκλησίας. Το 1923 ένας ιερέας ήρθε από τη Μακεδονία για να εξυπηρετήσει την κοινότητα.  Τα μέλη της καθιέρωσαν Ελληνικά βραδινά μαθήματα, συγκέντρωναν χρήματα για τη βοήθεια των φτωχών και αρρώστων, οργάνωναν εκδηλώσεις, πραγματοποίησαν εράνους και έφεραν διάφορους ιερείς από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να εκτελέσουν τις παραδοσιακές θρησκευτικές τελετές.

Σήμερα η ελληνική κοινότητα αριθμεί 1000-1200 μέλη, ανάμεσα τους και αρκετούς Χιώτες, οι οποίοι είτε είναι παλιοί μετανάστες, είτε newcomers όπως η περίπτωση του Γιώργου, η  σύζυγος του οποίου κατάγεται από τη Χίο. 

 

Δείτε επίσης

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση