Άποψη

8/10/18 19:59

τελ. ενημ.: 8/10/18 20:10

Τι θα ήθελα να δω την Πέμπτη…

Πιστεύω ότι τον δημόσιο διάλογο – έστω και εν μέσω πυρών- που αναπτύχθηκε το προηγούμενο διάστημα τον παρακολουθήσαμε όλοι μας. Το πώς ένας γονέας σκέφτεται για το παιδί του, το ποιες ανησυχίες έχει ή δεν έχει, το τι υπέγραψε και το τι αρνήθηκε να υπογράψει αφορά εκείνον προσωπικά, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να λογοδοτήσει σε κανέναν.

Πάμε όμως ένα βήμα παρακάτω. Αφήνω στην άκρη τους χαρακτηρισμούς που ακούστηκαν γιατί δεν με αφορούν. Όσοι επέλεξαν να ποντάρουν σε αυτούς καλά τα κατάφεραν, κέρδισαν και τα κλικ που τους έλειπαν αλλά η πραγματικότητα είναι εδώ.

Τώρα τι γίνεται; Επιτρέψτε μου να θεωρώ αρχικά ότι όλη αυτή η κόντρα γενικά, ήταν κόντρα με ημερομηνία λήξης. Ο στόχος της προφανής. Αυτοί που αρέσκονται στις ταμπέλες επιχείρησαν ένα δεύτερο Ωραιόκαστρο αλλά δυστυχώς (γι’ αυτούς) δεν βγήκε, ή δεν βγήκε όπως το περίμεναν, δηλαδή με όλα τα αθηναϊκά ΜΜΕ γαντζωμένα πάνω από τα σχολεία και αντιδράσεις με δακρυγόνα, ΜΑΤ κλπ.

Επανέρχομαι. Τι γίνεται το πρωί της Πέμπτης; Ή τι θα ήθελα να δω εγώ τα πρωί της Πέμπτης.

Αυτή η Πέμπτη δεν έχει καμία άλλη διαφορά από κάποια άλλη Πέμπτη για τους κατοίκους του νησιού. Και αν για κάποιους ίσως έχει, τότε δεν έχουν παρά να πάνε στην είσοδο του σχολείου και να υποδεχτούν αυτά τα παιδιά. Γιατί γι' αυτά τα παιδιά όντως είναι μία ΑΛΛΗ ΠΕΜΠΤΗ.

Και οι 1.130; Και αυτοί μαζί απαντώ εγώ. Γιατί για όσους διάβασαν προσεκτικά την ανακοίνωση- και το έκαναν λίγοι- το κείμενο ξεκινά με το δικαίωμα των παιδιών στην εκπαίδευση. Μα είπαν ότι θέλουν τις Δ.Υ.Ε.Π. μέσα στη ΒΙ.ΑΛ., θα πουν κάποιοι. Ε και;

Από πότε απαγορεύεται η διατύπωση άποψης; Και από πότε ο οποιοσδήποτε προβληματισμός αποτελεί ποινικά κολάσιμο αδίκημα το οποίο κάποιοι προσπάθησαν να εντάξουν στον αντιρατσιστικό νόμο;

Μα δεν ήταν όλοι γονείς; Ε και; Μήπως όλοι όσοι είχαν την αντίθετη άποψη ήταν γονείς; Ή μήπως κανείς δεν πρόσεξε ότι το κείμενο λέει: «Οι κάτωθι υπογράφοντες γονείς, κηδεμόνες, πολίτες του Νομού Χίου»;

Να σοβαρευτούμε λοιπόν όλοι. Την Πέμπτη προσωπικά, δεν θα ήθελα να δω ούτε έναν που θα ασχημονήσει, ούτε έναν που θα θεωρήσει την εκπαίδευση αυτών των παιδιών παράλογο αίτημα. Τα παιδιά είναι παιδιά. Και δεν φταίνε σε τίποτα να τους ασχημύνουμε την ήδη άσχημη πραγματικότητά τους.

Αν δεν ήμαστε άξιοι να στήσουμε έναν ειλικρινή διάλογο ώστε του χρόνου οι προβληματισμοί να γίνουν λύσεις από την πολιτεία και τους διευθυντές των σχολείων τότε λυπάμαι αλλά έχουμε πρόβλημα ως κοινωνία.

Μέχρι την Πέμπτη λοιπόν, έχουμε χρόνο για σκέψη και περισυλλογή. Και το πρωί της Πέμπτης όλα να κυλίσουν ομαλά. Γιατί αυτή είναι και πρέπει να είναι η Χίος. Γιατί η Χίος ήταν, είναι και θα είναι σταυροδρόμι. Γιατί η Χίος μπορεί να γκρινιάζει, μπορεί να χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα, μπορεί κάποιες φορές να υπερβάλει και να προκαλεί μέσα από αυτή της την υπερβολή, αλλά δεν είναι ούτε φασιστονήσι, ούτε ανέχεται ακραίους και χρυσαυγίτες. 

Αν δε, κατά τη διάρκεια λειτουργίας των Δ.Υ.Ε.Π. παρουσιαστούν προβλήματα; Τότε όσοι δεσμεύτηκαν και όσοι δεσμεύονται από τον Υπηρεσιακό τους ρόλο, είναι εκείνοι που θα πρέπει να δώσουν λύση.

Όχι μόνοι τους, αυτή τη φορά, αλλά μαζί με τους γονείς, τους υπόλοιπους δασκάλους και τέλος τους μαθητές, όχι σε επίπεδο αποφάσεων, αλλά σε επίπεδο διαλόγου.

Γιατί σε ένα σχολείο χωρίς μαθητές οι δάσκαλοι δεν έχουν ρόλο, γιατί σε ένα σχολείο χωρίς δασκάλους οι μαθητές θα μείνουν κούτσουρα, γιατί οι μαθητές είναι οι γονείς τους μέχρι την ενηλικίωσή τους. Άρα όλοι αυτοί είναι η εκπαιδευτική κοινότητα ενός σχολείου και αυτό κάποιοι το ξέχασαν, επί τούτου ή άθελά τους.

Υ.Γ.: Όλες αυτές τις ημέρες διάβασα αναλυτικά κάθε ανακοίνωση που κοινοποιήθηκε σε όλα τα Μ.Μ.Ε. αθηναϊκά και τοπικά. Διάβασα γνώμες και απόψεις δεκάδες. Ακόμα και τώρα επιμένω ότι η λύση είναι ο περισσότερος διάλογος.  Το πρόβλημα ξεκινά όταν έρχονται στο φως κείμενα όπως αυτό που συνοδεύει την ανοιχτή επιστολή της διευθύντριας του 5ου Δ.Σ. Χίου. Τότε ναι, εκεί έχουμε μεγάλο πρόβλημα, όταν μιλάμε για δημόσιο λειτουργό που χαρακτηρίζει γονείς. Τους γονείς του δικού του σχολείου.