Άποψη / Ανάλυση

21/04/2017 - 09:45
Αρθρογράφος: Νίκος Γεωργούλης

Τα δυσδιάκριτα όρια ανθρωπιστή και αιθεροβάμονα

Ξανοίγεσαι με τη βάρκα σου μεσοπέλαγα. Ξαφνικά έρχεσαι αντιμέτωπος με 100 ναυαγούς, απελπισμένα να σου ζητούν να τους σώσεις. Η βάρκα χωρά μετά βίας 10 άτομα, οι ναυαγοί θυμίζω 100. Τι κάνεις;

Σφίγγεις τα δόντια, ανεβάζεις στη βάρκα το πολύ καμιά δεκαπενταριά και απ’ τον ασύρματο καλείς για βοήθεια. Πληγώνεσαι να βλέπεις τους υπόλοιπους 85 να κινδυνεύουν να πνιγούν, μα αν τους ανεβάσεις όλους στη βάρκα σίγουρα θα πάνε στο βυθό άπαντες, μαζί με τη βάρκα.

Έσωσες 15, δεν κατάφερες να σώσεις 85. Πάει να πει τούτο ότι δεν έχεις αισθήματα αλληλεγγύης μέσα σου;

Στη Χίο αυτό έχουμε πάθει τελευταία. Όσοι αντιλαμβάνονται ότι ακόμα και η διάθεση αλληλεγγύης έχει όρια ταυτίζονται με τους απάνθρωπους. Κι όσοι αιθεροβάμονες πιστεύουν ότι η δική μας αλληλεγγύη μπορεί να καλύψει τις ανάγκες μιας ιστορικής μετακίνησης πληθυσμών θεωρούνται αυτόματα ανθρωπιστές.

Το νησί σε επίπεδο επιφάνειας, πληθυσμιακό και ορίων αντοχής είχε και εξακολουθεί να έχει μεταναστευτικό φορτίο δυσανάλογο. Μ’ αυτό κακώς έχουμε συμβιβαστεί ως τώρα.

Έφθασε ο δήμαρχος Αθηναίων να απαιτεί νομοθετική ρύθμιση για δικαιότερη κατανομή των προσφύγων πανελλαδικά. Η Αθήνα των 5 εκ. κατοίκων θεωρεί, πολύ σωστά, ότι κακώς ορίζεται να φιλοξενεί περίπου το 1/3 των προσφύγων – μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα, ήτοι γύρω στους 18.000. Κι η Χίος των 50.000 κατοίκων έπεσε ξανά σε χειμερία νάρκη, λησμόνησε πάλι το δικό της πρόβλημα. Ούτε καν σπεύδουμε να εκμεταλλευτούμε την … πάσα του Καμίνη.

Για να επανέλθω, το νησί έχει συγκεκριμένα όρια αντοχής και επίδειξης αλληλεγγύης. Όποιος θεωρεί ότι τα δικά του, τα προσωπικά, είναι μεγαλύτερα, δεν τον εμποδίζει κανένας να τα αναπτύξει. Με αφορμή, όμως, τη χθεσινή παρουσίαση της Βασκικής Μ.Κ.Ο., όπου καταβλήθηκε υπερπροσπάθεια μετατόπισης της ευθύνης υγειονομικής φροντίδας των προσφύγων και μεταναστών από το κράτος στην αλληλεγγύη, όσο και να εξυπηρετεί πρακτικά το δικό μας «υγειονομικό κράτος», το «Σκυλίτσειο», ως ευκαιρία αποσυμφόρησης του, είναι λάθος να μην συνοπολογίζουμε ότι η υγειονομική φροντίδα αυτών των ανθρώπων είναι η ελάχιστη υποχρέωση της Ευρώπης και της χώρας μας. Δεν μπορεί να επαφίεται ή να υποκαθιστάται από τη διάθεση αλληλεγγύης, ιδίως όταν κι αυτή εξαντλεί τα όρια της και μπαίνει στα χωράφια των ορίων της τοπικής κοινωνίας.