Άποψη

8/3/18 13:20

τελ. ενημ.: 8/3/18 13:38

Γιατί χαρίζετε τον κάθε Γιάννη στη Χρυσή Αυγή;

Το πολιτικό σύστημα το διαπιστώνει. Δεν του βγαίνει η στρατηγική αντιμετώπισης της «Χρυσής Αυγής». Το «δεν υπάρχετε για μας», όταν το «εμάς» κάνει ό,τι περνά απ’ το χέρι του να ταυτιστεί με την αναξιοπιστία, διογκώνει ένα υπαρκτό πρόβλημα και στέλνει στην ανοιχτή αγκάλη των νεοναζιστικών εγκεφάλων της Χρυσής Αυγής ακόμα και πρόσωπα με τα πιο φιλάνθρωπα ιδεώδη.

Σοκαρίστηκα χθες βράδυ όταν είδα τον πρόεδρο των Τρυπών να ζητά το λόγο απ’ το Δημοτικό Συμβούλιο γιατί χαρακτηρίζει ανεπιθύμητα τα στελέχη της Χρυσής Αυγής. Με μια πρώτη ματιά ο Γ. Λίναρης δείχνει … ψεκασμένος. Έτυχε όμως να τον κάνω γείτονα για μια οκταετία εκεί ψηλά στην Αμανή και να έχω απόλυτη γνώση των αντιλήψεων του και μπορώ να βεβαιώσω ότι θα ‘μασταν τυχεροί ως έθνος αν όλοι οι … ψεκασμένοι ήταν σαν εκείνον.

Ο Γιάννης είναι ο ορισμός του Ελληναρά. Αυτός που βιωματικά αγάπησε τον όρο πατρίδα και δεν τόλμησε να τον καπηλευτεί για να χτίσει καριέρες. Τον υπηρετεί στο καλύτερο πόστο, ως συμπαραστάτης 20 ψυχών ένα βήμα πριν το τέρμα της ζωής τους στις ακριτικές Τρύπες. Είναι ο αθόρυβος υπηρέτης όλων των υπερήλικων κατοίκων του χωριού στο οποίο προεδρεύει, για αυτό και σαρώνει όποτε είναι υποψήφιος.

Στο προσκέφαλο του κάθε βράδυ έχει τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, καμαρώνει που είναι συνεχιστής της πιο ρωμαλέας γλώσσας του κόσμου και, ενώ κοιτά κάτω όπως προχωρά μην τυχόν και πατήσει, άθελα του, κανένα μυρμήγκι, δεν θα διστάσει να τρέξει πρώτος στο μέτωπο μόλις διαπιστώσει ότι απειλείται η Παναγιά ή τα Ίμια.

Η απουσία σοβαρού εθνικού λόγου έσπρωξε αυτό το Γιάννη στη ρητορική της Χρυσής Αυγής. Κι αντί, ως τοπική κοινωνία, να τον πλησιάσουμε και να του θέσουμε τον αντίλογο, εμείς κάνουμε το παν για να τον χαρίσουμε στους Μιχαλολιάκους και τους Ρουπακιάδες.

Ο κάθε Γιάννης παραφράζει την τακτική «δεν σας δίνουμε βήμα» που ακολουθούμε για τους χρυσαυγίτες. Αρχίζει να σκέφτεται σαν την Εύα, μόλις άκουσε απ’ το Θεό για τον απαγορευμένο καρπό.

Τον κάθε Γιάννη, στις Τρύπες και οπουδήποτε αλλού, τον έχουμε ανάγκη απ’ τη σωστή πλευρά του τραπεζιού. Κι εμείς, αντί να βρούμε τον τρόπο να τον μπατάρουμε, τον βαφτίζουμε ανέξοδα ρατσιστή και φασίστα. Ολέθρια σφάλματα άγνοιας.