Άποψη / Ανάλυση

07/12/2017 - 11:25
Αρθρογράφος: Αρετή Παληού

Η Αρετή Παληού είναι φοιτήτρια Ιστορίας και Αρχαιολογίας

Δολοφόνοι κατ’ ανάγκη;

 Τσιπρας: κλείνουμε συμφωνίες επωφελείς για τον ελληνικό λαό... Ήταν μικροί και «άβγαλτοι»» και δεν ήξεραν τι γίνεται στην Υεμένη από τον Μάρτη του 2015… Μερικές μέρες πέρασαν από εκείνη την άκρως ντροπιαστική, αν όχι εξευτελιστική είδηση για τη χώρα μας. Λίγες μέρες μετά «ξεπηδούν» και εμφανίζονται φημολογούμενοι μεσάζοντες της πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία, νέες συζητήσεις στη Βουλή, καινούργιες συγκρούσεις και παραπλανητικοί διαπληκτισμοί. Η υποκρισία τους ξεχειλίζει. Ο λόγος φυσικά  για τα στελέχη του ΣΥΡΙZA και της κυβέρνησης, που, με αφορμή την πώληση των όπλων, θυμήθηκαν ξαφνικά ότι η μοναρχία αυτή έχει προκαλέσει «ανθρωπιστική καταστροφή» στην Υεμένη. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ν. Φίλης, που παρουσιάζεται ανήξερος και για να δώσει «συγχωροχάρτι» στην κυβέρνηση, έλεγε σε πρόσφατες συνεντεύξεις του: «Όταν πληροφορηθήκαμε ότι η Σαουδική Αραβία μπορεί να χρησιμοποιήσει τα όπλα κατά αμάχων στην Υεμένη, ζητήσαμε πάγωμα της συμφωνίας πώλησης». 

 Ο Τύπος σφύζει από θέσεις κι αντιθέσεις όπως και τα υπόλοιπα ΜΜΕ. Εσύ, Έλληνα, έχεις θορυβηθεί καθόλου απ’ αυτήν την «έκρηξη»; Γνωρίζεις περί τίνος πρόκειται στην πραγματικότητα;

 Λοιπόν, η Ελλάδα βιώνει εδώ και μια δεκαετία περίπου μια βαθιά οικονομική κρίση. Ίσως και πολιτική και κοινωνική. Σίγουρα, όμως, διανύει και μια αξιακή κρίση. Στο όνομα του κέρδους η Ελλάδα γίνεται συνένοχος στο διαρκές έγκλημα του πολέμου. Πράγματι, διαθέτει περίσσιο εκρηκτικό υλικό και όπλα τα οποία δεν αξίζει λόγω κόστους να καταστραφούν. Κατόπιν αυτού, είναι άκρως εύλογο να επιθυμεί να τα πουλήσει. Αλλά πού; Σε μια χώρα δολοφόνο; Τα όπλα «μας» θα βοηθήσουν κι αυτά σε ένα ατέρμονο και ατιμώρητο έγκλημα. Θα φέρουν «μια ώρα αρχύτερα» το θάνατο σε πληθυσμούς άμαχους, εξαθλιωμένους και πλήρως αβοήθητους, που πασχίζουν να επιβιώσουν μέσα στη δύνη του πολέμου.

 Κάποιος θα μπορούσε να πει πως, έτσι κι αλλιώς, ένα όπλο μόνο το θάνατο μπορεί να σπείρει. Στην πραγματικότητα όμως, το όπλο μπορεί να έχει δύο είδη χρήσης που εξαρτάται από την κρίση του χειριστή ποια θα επιλέξει: Άμυνα ή επίθεση; Όταν πρόκειται, λοιπόν, για αγοραστή-χειριστή ο οποίος κατ’ εξοχήν προτιμά και επιλέγει τη χρήση της επίθεσης, η πώληση ισοδυναμεί με συνενοχή σε δολοφονία. Πού «κρύφτηκαν» οι ηθικές αξίες για τις οποίες ο Έλληνας συνεχώς κάνει λόγο «όπου σταθεί», επισημαίνοντας πάντοτε το αρχαίο, ένδοξο παρελθόν του; Αντίθετα τώρα η Ελλάδα συμμετέχει στο έγκλημα, προσδοκώντας μερίδιο από το κεφάλαιο μιας γωνιάς του πλανήτη με τεράστια γεωστρατηγική σημασία. Η πώληση όπλων σε κράτη-δολοφόνους είναι, λέει, «επωφελής συμφωνία για τον ελληνικό λαό». Ας αφήσουν, λοιπόν, τα σάπια και τις όψιμες... Ανθρωπιστικές ευαισθησίες τους.

 Ψάχνοντας, συλλήβδην, για δικαιοσύνη, ευσυνειδησία, ενότητα, αλτρουϊσμό, αγάπη και ειρήνη, μια υπενθύμιση: Η ουσία δεν κρύβεται ούτε στο αν υπήρξε ή όχι κάποιος μεσάζοντας, διαμεσολαβητής ή απλώς κάποιος αρμόδιος που επιμελήθηκε την «αγοροπωλησία», ούτε στις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το γεγονός. Το «πώς» είναι δευτερεύουσα ερώτηση. Το «πότε» και το «από ποιόν», επίσης. Ας αναζητήσουμε, συνεπώς, όλοι τα αίτια και τις οδυνηρές –αποκλειστικά- συνέπειες. Όχι μόνο για εκείνους τους «μακρινούς» λαούς… Αλλά και για εμάς τους ίδιους.