Μα έχουν κάτι προβλήματα αυτοί που δεν θέλουμε να μοιάσουμε...

Ως είδηση ... μας ξεπερνά, για να χρησιμοποιήσω μια φράση της σύγχρονης αργκό. Για να καταπραΰνουμε την τουριστική μας ανικανότητα συχνά λέμε «μα, εμείς δεν θέλουμε να γίνουμε Σαντορίνη...».

Ευκαιρία λοιπόν να ρίξουμε μια ματιά στον κατά φαντασία εχθρό μας. Να δούμε τα αδύνατα σημεία του, γιατί φοβάμαι πως, αν μπούμε σε διαδικασία να ανατρέξουμε στα δυνατά του χαρτιά, θα απαιτηθεί γράψιμο ημερών.

Πρόσφατα ο δήμαρχος της Σαντορίνης πήρε την πρωτοβουλία και ζήτησε από την κυβέρνηση να θέσει όριο στην κατασκευή νέων ιδιωτικών επενδύσεων τουριστικής κατοικίας. Η δυναμικότητα του νησιού έχει πλέον κορεστεί κι οι Σαντορινιοί φοβούνται ότι δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν.

Ένα νέο πρόβλημα έσκασε προχθές στα γραφεία του δημαρχείο τους. Μαζεύτηκαν όλοι οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί και διαμαρτυρήθηκαν ότι οι τιμές ενοικίασης καταλυμάτων είναι απλησίαστες, από 350 ως 700 ευρώ μηνιαίως οι γκαρσονιέρες ή τα δυάρια για την περίοδο Σεπτεμβρίου – Ιουνίου, παρακαλώ.

Τέτοιου είδους είναι οι μπελάδες στα νησιά που η δική μας αντίληψη ... αποκηρύσσει. Οι κάτοικοι τους δεν έχουν που να κρύψουν τον πλούτο τους, αν μια γκαρσονιέρα τους αποφέρει ετησίως 8.400 ευρώ, ενώ αντίστοιχα στη Χίο, στην καλύτερη περίπτωση, 3.000 ευρώπουλα.

Σύμφωνοι, Σαντορίνη να μην γίνουμε, υπάρχουν βρε παιδιά, όμως, και πολλά ενδιάμεσα στάδια, τα οποία δείχνουμε να παραλείπουμε κατά τη συζήτηση...